Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

telkens sterke behoefte er uitdrukking aan te geven."

Terwijl zij, zichzelf vergetend, zoo sprak, werd Josie bleek van ontroering; haar oogen schillerden, haar lippen trilden, en haar heele ziel scheen zich in te spannen om onder woorden te brengen wat haar tot overvloeiens toe vervulde. Miss Cameron begreep dat dit iets meer was dan een meisjesgril, en toen zij antwoordde, klonk er sympathie in den toon van haar stem, was er belangstelling in de uitdrukking van haar gelaat, ofschoon zij zich wijselijk onthield van alles te uiten wat zij dacht, wel wetende hoeveel luchtkasteelen door jonge menschen op een enkel woord worden gebouwd, en hoe bitter de smart is, als de prachtige zeepbellen uiteenspatten.

„Als je dat voelt, kan ik je geen beteren raad geven, dan voort te gaan met onzen grooten meester lief te hebben en te bestudeeren," zei zij langzaam. Maar Josie's oor ontging de verandering van toon niet, en met een siddering van vreugde, begreep zij dat haar nieuwe vriendin, nu als tot een gelijke tot haar sprak. „Het is een leerschool op zichzelf, en een menschenleven is niet voldoende om al zijn geheimen te doorgronden. Maar er is veel te doen,, eer je hopen kunt zijn woorden te herhalen. Heb je moed, geduld en kracht om met het begin te beginnen; langzaam,, moeitevol de grondslagen te leggen voor lateren arbeid? Roem is een parel, waar velen naar duiken, doch die door weinigen wordt opgevischt. Zelfs wanneer zij dien machtig worden, is het hun niet genoeg; zij zuchten naar meer en verliezen dikwijls de betere dingen, in hun worsteling om roem te verkrijgen."

De laatste woorden werden meer tol haarzelve, dan tot haar toehoordster gesproken, maar Josie antwoordde haaslig,. met een lach en een veelzeggend handgebaar:

„lk heb den armband veroverd, ondanks al het zoute water in mijn oogen."

„Dat is waar, en ik heb het niet vergeten. Wij zullen het als een goed voorteeken aannemen."

Miss Cameron beantwoordde Josie's lach met een glimlach, die het meisje als een zonnestraal verkwikte, en strekte haar hand uit, alsof zij een onzichtbare gift aannam..

Sluiten