Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de dochter vervullen, dat zou beter zijn; want mei jou en Josie is het net of ik niet meer tooneelspeel; alles schijnt zoo waar

„Vooral de hospitaalscène, hè, waar u den gewonden zoon terugvindt. Weet u wel, Moeder, dat mijn gezicht bij de laatste repetitie nat was van echte tranen, toen u over mijn krib stond te schreien. Er zal geen eind aan de toejuichingen komen; maar vergeet niet ze af te vegen, anders ga ik niezen," dreigde Demy, lachend bij de herinnering aan zijn moeder's natuurlijk spel.

„Ik zal er aan denken; maar het brak mij ook bijna het hart je daar zoo bleek en ellendig te zien liggen. Ik hoop dat er geen oorlog meer komen zal, zoolang ik leef, want dan zou ik je moeten laten gaan, en ik zou niet graag nog eens dezelfde gewaarwordingen doorleven, die wij met Vader hebben gehad."

„Gelooft u niet dat Alice haar rol beter speelt, dan Daisy zou doen? Daisy heeft volstrekt geen aanleg voor het tooneel, en Alice legt gloed en leven in de eenvoudigste woorden die zij spreekt; onze markiezin is bepaald onovertretbaar," zei Demy, die op en neer begon te loopen, alsof de warmte van het vuur aan zijn verhoogde kleur schuld had.

„Ja, dat geloof ik zeker. Zij is een lief meisje — en ik houd veel van haar. Waar is zij van avond?"

„Grieksch leeren, veronderstel ik. Dat doet zij gewoonlijk 's avonds. Jammer genoeg," voegde Demy er zacht bij, oplettend naar de boekenkast turend, hoewel op dien afstand geen enkelen titel leesbaar was.

„Dat is nu net een meisje naar mijn hart. Lief, welopgevoed, veelzijdig ontwikkeld en toch huiselijk; een ware levensgezellin voor een goed en degelijk man. Ik hoop dat zij er een zal vinden."

„Ik ook!" mompelde Demy.

Mevrouw Meta had haar werk weer ter hand genomen, en was zoo in de beschouwing van een half afgewerkt knoopsgat verdiept, dat het gezicht van haar zoon haar oog ontging. Hij lachte genoegelijk tegen de rijen dichters, alsof zij zelfs in hun glazen gevangenis, zich met hem

Sluiten