Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

f

hechten, en Demy liep nog rusteloos door de kamer, toen in de studeerkamer een boek werd dicht geslagen, welk geluid gevolgd werd door een hoorbaren geeuw, en de verschijning van Josie, die er uitzag, alsof slaap en de lust tot kattekwaad op haar gezicht om den voorrang streden.

„Ik hoorde mijn naam noemen; heeft u iets kwaads van mij gezegd?" vroeg zij, terwijl ze op den arm van een leunstoel ging zitten.

Haar moeder vertelde haar het gewichtige nieuws, waarover Josie zich plichtmatig verheugd toonde, en Demy ontving haar gelukwensch mei een air van nederbuigende vriendelijkheid, dat haar overtuigde dat al te veel voorspoed niet voor hem deugde, en haar bewoog hem onmiddellijk een speldenprikje toe te dienen.

„Zeg, Demy, ik heb je over het stuk hooren spreken, en wou je zeggen, dat ik van plan ben bij mijn rol een vers in te voegen, om er wat variatie in te brengen. Hoe zou dit klinken ?" en voor de piano wippend, begon zij op de wijzevan „lch weiss nicht was soll es bedeuten" te zingen:

„Hoe kan ik ooit zeggen, m'gn Engel!

Wal iietde mijn boezem doorgloeit;

Wat droombeeld mijn hart en mijn zinnen,

Als ik aan u denk, houdt geboeid,

Geen woorden, hoe sleriyk gek...."

Verder kwam zij niet, want Demi, rood van kwaadheid, sprong op haar toe, en het volgend oogenblik vloog Josie om stoelen en tafels, terwijl de toekomstige compagnon van Tiber & Co. haar verwoed achternazat. „Jou nest! hoe durf je aan mijn papieren te komen ?" riep de verbolgen dichter, vruchtelooze pogingen aanwendend het vlugge kind te grijpen, dat lachend door de kamer sprong en telkens een stukje papier uitdagend voor zijn gezicht heen en weer zwaaide.

„Dat heb ik niet gedaan — eerlijk in den grooten dictionnaire gevonden. Je verdiende loon mannetje! waarom laat je het slingeren? Hoe bevalt je mijn zangstukje? Aardig hè?"

„Ik zal je een ander liedje laten zingen, als ik mijn eigendom niet onmiddellijk terugkrijg."

Sluiten