Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het smeulend vuur aan tot vlammen, die hier en daar en overal uitsloegen, en de verschrikkelijke waarheid te duidelijk aan het licht brachten, dan dat iemand die nog had kunnen verbergen. Mevrouw Hardy en Mary doorstonden den schok moedig, toen haar gezegd werd dat zij zich elk oogenblik moesten voorbereid houden het schip te verlaten; de booten werden in allerijl in gereedheid gebracht en de equipage werkte geducht aan het dichtstoppen van «lk gaatje, waardoor de vlam een uitweg had kunnen vinden. Spoedig was de ongelukkige „Brenda" één drijvende vuurmassa, en het bevel: „In de booten!" iedereen welkom. De vrouwen gingen natuurlijk het eerst; en het was gelukkig dat er niet meer passagiers aan boord waren, zoodat er geen gedrang ontstond. De een na de ander staken de booten af. Die waar de vrouwen in zaten bleef in de nabijheid dobberen, want de kapitein wilde de laatste zijn die zijn schip verliet.

Emil bleef bij hem tot hem bevolen werd zich te verwijderen. Schoorvoetend gehoorzaamde hij; maar het was goed dat hij ging, want juist toen hij de sloep had bereikt, die half verborgen achter een rookwolk in de diepte lag te slingeren, stortte een mast, ondermijnd door het vuur, dat nu in de ingewanden van het vaartuig woedde, met een z waren slag neer, en sloeg kapitein Hardy overboord. De boot bereikte hem spoedig, toen hij van het wrak afdreef, •en het gelukte Emil, die onmiddellijk in zee sprong, hem te redden, gewond en bewusteloos. Dit ongeval dwong den jongen stuurman zelf het kommando op zich te nemen, en hij gaf den matrozen bevel, als hun leven hun lief was, zoo hard mogelijk weg te roeien, daar er elk oogenblik een uitbarsting kon volgen.

Inmiddels waren de andere booten buiten gevaar en bleven de manschappen op de riemen rusten, om het prachtig en toch zoo vreeselijk schouwspel gade te slaan, dat het brandende schip, verlaten in de onmetelijke zee, aanbood; het nachtelijk duister werd verlicht, en een rossen gloed spreidde zich over het water, waarop de ranke booten dobberden, overvuld met angstige matrozen en passagiers, ■die allen nog een laatsten blik wilden werpen, op de ten

DE WERELD IN, 7e dr. 42

Sluiten