Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zal hetzelve vinden," mompelde Dan, in het gezellig vuurtje

od'ziin' li verlichtte en een rossen gloed wierp

op zijn bleek en vermagerd gezicht.

Tante Jo was zoo verrast, zulke woorden van zijn lippen te hooren, dat zij verheugd uitriep:

„Dus heb je het boekje toch gelezen, dat ik je gegeven heb, en je belofte gehouden?" b^veii

„Den laatsten tijd heb ik er veel in gelezen. Ik ben nog dat Tal Viets."W1JZ6r geWOrden' maar wil g™g leeren, en

„Het is alles! Och mijn jongen, wees openhartig. Ik weet dat er iets is, dat je zwaar op het hart ligt; laat mij je helpen dragen, dat zal je den last verlichten "

„ik weet het; en ik verlang er naar mijn hart voor u uit te storten; maar er zijn dingen, die zelfs u niet vergeven kunt; en als u mij begeeft, vrees ik, dat ik het hoofd niet meer boven water zal kunnen houden."

„hen moeder kan alles vergeven! Vertrouw mij je geheim toe en wees overtuigd, dat ik je nooit begeven zal al keerde de heele wereld zich ook tegen je."

Tante Jo nam een der groote, vermagerde handen in beide de hare en hield die vast, stil afwachtend tot de emoedigende aanraking Dan's hart verwarmd en hem kracht tot spreken gegeven zou hebben. Als vroeger, met het hoofd in de hand gezeten, vertelde hij alles op langzamen toon en keek niet eerder op, voordat het laatste woord over zijn lippen was.

„Nu weet u het; kunt u een moordenaar vergeven, en een tuchthuisboef in uw huis houden?"

Haar eenig antwoord was, de armen om zijn hals te slaan en het kaal geknipte hoofd aan haar borst te leggen, met oogen, die zoo door tranen waren verduisterd, dat zij ternauwernood de hoop en vrees konden zien, die de zijne zoo droevig-welsprekend maakten.

Dat was beter dan woorden, en de arme Dan klemde zich in sprakelooze dankbaarheid aan haar vast den zegenenden invloed gevoelende van de moederliefde — die goddelijke gave, die allen die haar zoeken, troost, loutert en sterkt. Twee of drie groote bittere tranen druppelden

Sluiten