Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, Dan, behoud deze onschuldige verbeelding maar, wanneer je er hulp en troost in vindt, tot er mogelijk iets beters komt, dat je meer voldoening geeft. Ik wou dat ik je eenige hoop kon geven; maar wij welen beiden, dat het lieve kind haars vaders oogappel is, de trots van haar moeders hart, en dat zeden volmaaktsten minnaar nauwelijks goed genoeg zullen achten voor hun dierbaar eenig dochtertje. Laat Betsy de onbereikbare schitterende ster voor je blijven, die je opheft en in den hemel gelooven doet."

Tante Jo zweeg; bij de gedachte aan zijn vreugdeloos leven en eenzame toekomst, scheen het zoo wreed de flauwe straal van hoop te dooven, die in Dan's oogen blonk. Doch in haar hartelijk medelijden vond hij troost voor zijn verlies, en spoedig was hij weer in slaat te spreken op dien toon van mannelijke berusting in het onvermijdelijke, die bewees hoe oprecht zijn streven was om alles op te geven, behalve de flauwe schaduw van iets, dat voor anderen een gelukkige mogelijkheid kon zijn geweest.

Lang en ernstig spraken zij in het schemeruur, en dit tweede geheim verbond hen inniger dan het eerste; want hier was zonde noch schande in — alleen hopelooze liefde en geduld, twee dingen, die veel slechter menschen dan onze arme Dan, tot heiligen en helden hebben gemaakt. Toen zij eindelijk bij het luiden der avondklok opstonden, was al de heerlijkheid der ondergaande zon reeds verdwenen, en straalde in de bewolkte lucht slechts één groote, zachte, heldere ster boven een besneeuwde wereld. Voor het venster staande, zei tante Jo bemoedigend, eer zij het gordijn liet vallen:

„Kom eens kijken, hoe heerlijk de avondster schittert, nu je er toch zooveel van houdt." En toen hij achter haar stond, groot en bleek, als een schim van zijn vroeger ik, voegde zij er zachtjes bij: „En denk er aan, mijn jongen, dat al is het lieve kind je ontzegd, de oude vriendin altijd hier is om je lief te hebben, te vertrouwen en voor je te bidden."

Dezen keer werd zij niet teleurgesteld, en had zij ooit eenige belooning begeerd voor de doorgestane onrust en zorg, dan ontving zij die nu, toen Dan's sterke arm haar

Sluiten