Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Was dit spel of ernst? Wie zou het kunnen zeggen; het hart van eene vrouw is een boek daar nog nooit iemand den waren inhoud van heeft kunnen ontcijferen.

Nu begon er tusschen deze twee jonge menschen een van die lange en betooverende gesprekken, daar wel is waar geen woord van liefde in voorkomt, doch die harten en zinnen bezighouden en ongevoelig tot die zoete droomerijen opvoeren die men op rijperen leeftijd vergeten is, maar die de jeugd vaak al het overige doet vergeten.

Shaw, met de nederbuigende goedheid van dona Clara bijzonder in zijn schik, scheen dezelfde man niet meer, hij vond woorden voor zijne gedachten en sprak over allerlei zaken, met eene geestdrift en vervoering, die het jonge meisje somwijlen verbaasden en wel eens deden beven voor het spel dat zij zoo onbedacht begonnen was.

Op het door Pethonista bepaalde uur kwam er een krijgsman in de deur der calli, die aan het gesprek plotseling een einde maakte.

De Comanch had in last de vreemdelingen bij den Sachem te brengen, om aan zijn maaltijd deel te nemen.

Dona Clara stond dadelijk op en ging de calli uit, gevolgd door Shaw, wiens hart ruimer klopte dan ooit, gelukkig als hij was.

Wat mag dona Clara dan toch gezegd hebben?

Niets!

Maar zij had hem alleen laten spreken, zij had hem met belangstelling aangehoord, en hem somtijds minzaam toegelachen.

De arme jongman wenschte niets anders. Hij had niets meer noodig om gelukkig te zijn, en hij was het zooals hij het nog nooit geweest was.

Valentin, don Pablo en de twee Indianen stonden dona Clara te wachten.

Zoodra zij verscheen, stapten allen met den meesten spoed naar de calli van het opperhoofd, voorafgegaan door den krijgsman die hun den weg wees.

XIX.

DE DANS DER OUDE HONDEN.

Pethonista ontving zijne gasten met al de verfijning der Indiaansche hoffelijkheid, gevat op de kleinste zorgen en geriefelijkheden, en zijne vrienden verplichtend om te eten, zoodra hij zag dat hetgeen hij hun voorzette naar hun smaak was.

Het is voor een blanke niet altijd aangenaam om zulk een Indiaansch maal bij te wonen.

Bij de Roodhuiden vordert de etiquette van alles te eten wat men opdischt en er geen stukje van over te laten. Door anders te handelen zou men de gastheer grievend beleedigen. Zwakke

Sluiten