Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is een welberekende schurk, en zonder dien arend zou ik nooit hebben kunnen ontdekken wat er gebeurd was; maar nu heb ik hem weder beet, en al was hij driemaal zoo slim zou hij mij niet meer ontsnappen."

Wel voldaan over deze ontdekking keerde Valentin naar de Mexicanen terug die hem met belangstelling verbeidden, om hun den uitslag van zijn onderzoek mede te deelen.

XXXIV.

DE JACHT.

„Gij denkt dus, vriend," vroeg don Miguel aan den jager, „dat wij op den rechten weg zijn, en dat die man ons Diet kan ontsnappen.?"

„Ik houd mij overtuigd," antwoordde de jager, „dat wij tot hiertoe zijn spoor zijn gevolgd, wat echter de verzekering betreft dat hij ons niet ontsnappen zal, daar kan ik u niets van zeggen; ik sta u alleen borg dat ik hem zal weten te ontdekken."

„Meer heb ik ook niet willen vragen," hernam de haciendero met een zucht.

Men trok weder op weg.

De prairie vertoonde meer afwisseling; hier en daar was het terrein met boomgroepen bezet, en van afstand tot afstand verhieven zich hoogere heuvels en kleine bergen, de eerste voorposten der ontzaglijke Siërra Madre die het landschap oneffen maakten en aan den blauwen horizon een scherphoekig aanzien gaven.

Omtrent een uur voor zonsondergang bereikten de jagers de eerste boomen van een onmetelijk woud, dat zich als een groen gordijn aan den gezichteinder uitstrekte en het vergezicht in de prairie geheel afsloot.

„Ooah!" riep Curumilla, terwijl hij plotseling bukte en iets van den grond opraapte, dat hij Valentin aanbood.

„He! wat is dat?" riep deze uit, „als ik mij niet bedrieg, het kruis van dona Clara!"

„Geef hier,geefhier,vriend,"zeidonMiguelsnel voorwaarts komende.

Hij nam het voorwerp dat de jager hem overhandigde; het was inderdaad het kleine diamanten kruis, dat het meisje gewoonlijk om den hals droeg.

De haciendero bracht het aan zijne lippen met gemengde aandoeningen van vreugd en smart.

„Lieve God!" riep hij, „wat is er met mijn arme kind gebeurd?"

„Niets," antwoordde Valentin, „stel u gerust, het kettinkje is waarschijnlijk gebroken en zoo zal zij het verloren hebben, dat is alles."

Don Miguel zuchtte, twee tranen sprongen uit zijne oogen, maar hij sprak geen woord.

Aan den ingang van het bosch komende, bleef Valentin staan.

Sluiten