Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ongemeen veel aan gelegen om te weten, hoe de zaken in de vesting stonden. Het scheen uiterst moeilijk, ja bijna onmogelijk, door alle voorposten, wachten en vestingwerken binnen te geraken. Door moed en dienstijver misschien wat al te veel geprikkeld, plaatste ik mij nu naast een der grootste kanonnen, dat juist zou worden afgevuurd, en sprong in een oogwenk op den kogel, met het plan om mij op die wijze in de vesting te laten brengen. Toen ik echter halverwege door de lucht gevlogen was, kwamen er allerlei onoverkomelijke bezwaren bij mij op. ,Nu ja," dacht ik bij mij zeiven, ,,je komt er wel binnen, maar hoe raak-je er naderhand weder uit? En hoe kan het je in de vesting gaan? Men zal je dadelijk als spion herkennen en aan de eerste de beste galg ophangen." Op zulk een bed van eer wenschte ik vooreerst nog niet te rusten.

Na deze en dergelijke overwegingen vatte ik een kloek besluit, nam de gelukkige gelegenheid waar, dat er een kanonskogel uit de vesting op korten afstand van mij naar ons leger vloog, sprong van den mijnen op dezen over, en kwam, alhoewel onverrichter zake, echter weibehouden bij de onzen weer aan.

Even vlug en vaardig als ik in 't springen was, toonde zich ook mijn paard. Grachten noch hekken weerhielden me toenmaals, om over den kortsten weg te rijden. Eens zat ik een haas achterna, die dwars over den straatweg liep. Juist reed eene koets met twee knappe dames tusschen mij en den haas over dien weg. Mijn paard vloog nu zoo snel en zonder iets te raken midden door de koets, wier raampjes openstonden, dat ik amper tijd had, om mijn hoed af te nemen en de dames voor deze vrijheid beleefd mijne verontschuldiging aan te bieden.

Doch een mijner beste en moedigste vrienden was ongetwijfeld mijn brave speurhond Tray, een dier, dat goud waard was. Zoo bevond ik me eens aan boord van een schip op reis

Sluiten