Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeiden over den Heiland, werden zij boos, schaamden zich voor de gasten en verboden het meisje om voortaan met de kinderen over die zaken te spreken.

Dit speet Anna zoo zeer, dat zij zei, dan maar liever heelemaal heen te gaan en zij zocht een andere betrekking. Mevrouw Androw vond een ander kindermeisje, dat Kunigonda heette en zeker niet over God zou spreken, omdat zij zelf niets van den Heere wist.

Wanneer deze Kunigonda met de kinderen ging wandelen, ging ze meestal in gezelschap van slechte menschen, met wie zij dan babbelde, terwijl ze de kinderen maar aan hun lot overliet. Dit zou zeker wel door de ouders opgemerkt zijn, als het lang geduurd had; maar eer het zoo ver kwam, gebeurde er iets, dat op verschriklijke wijze hun oogen opende. Er kwam een gezelschap kunstrijders in de stad en Kunigonda, die van zulke zaken heel veel hield, ging eiken avond met de kinderen naar die menschen kijken. Den laatsten avond was alleen Emile bij haar. Hoe het kwam, dat ze het kind verloor, of ze het kwijt raakte in het gedrang, of dat ze slecht genoeg was om het voor geld aan vreemden af te staan, is nooit bekend geworden; maar zooveel is zeker, dat ze thuis komende, zich heel verwonderd aanstelde, het kind er niet te vinden. Toen men haar vroeg, waar ze het dan gelaten had, vertelde zeoogenschijnlijk heel eenvoudig, dat er onderweg een voorname dame naar haar toe was gekomen, die haar vroeg, of dat kind niet een zoontje was van den heer Androw. Daarna had die dame gezegd, dat ze uit Berlijn kwam en een tante van Emile was.

Sluiten