Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoodra Markus bij hem in de kamer gebracht werd, overtuigde h\j zich van de overeenkomst van het signalement van den vermiste en de gelaatstrekken van Markus. Er was niet veel meer te doen. Markus mocht eerst zeggen en liegen, wat hij wilde en het later op een huilen zetten, hij kreeg zijn horloge terug, moest tot den volgenden morgen op het bureau blijven en werd toen onder goed geleide in den postwagen naar zijn ouderlijk huis gebracht.

Hoe Markus onder dit alles te moede was, kan men begrijpen. Hij vloog voorbij steden en dorpen en hij zat onder dat alles in den postwagen, als had hij lood in de schoenen. Eindelijk werd L. bereikt. Hij was bang voor den toorn zijns vaders, voor de bittere verwijten zijner moeder. Zijn ouders echter hadden de zaak verstandig overlegd en ontvingen hem, alsof er niets gebeurd was en daar men ook de volgende dagen niet sprak over zijn verkeerdheden, liet hij langzamerhand alle vrees varen en begon hij het tehuis zelfs prettig te vinden. Zijn zuster, die dikwijls aanleiding tot twist gegeven had, was op een kostschool en het werd hem daardoor veel gemaklijker, tenminste in den aanvang, de tevredenheid zijner ouders te verwerven. Doch de levenservaring leert, dat hoe ouder de mensch wordt, hoe grooter zijn fouten worden, even als het onkruid in de weide, wanneer niemand daar is om te wieden. De eerste indrukken der vreugde en de dankbaarheid voor de liefderijke, vriendelijke ontvangst verdwenen langzamerhand en de natuurlijke gestalte van zijn hart, dat alle tucht haatte, kwam weer op den voorgrond. Ofschoon nu zijn ouders, door

Sluiten