Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en nadat zich Mevrouw Androw overtuigd had, dat het slangvormige litteeken nog duidelijk genoeg te zien was, kon zich ook deze niet langer inhouden en omarmde ze den weergevonden Emile met heete tranen. Emile zag er nu, terwijl hij de kleeren, den tulband en zijn zwarte kleur had afgelegd als een heel ander mensch uit. Hij vloog van vader naar moeder en van moeder weer naar vader en kon zijn groot geluk nauwlijks begrijpen. Zijn vreugde was natuurlijk meer zuiver en onvermengd dan die zijner ouders, wier gemoed door bedroefheid over hun oudsten zoon verscheurd was. Gelukkigerwijze werden ze dezen avond niet meer door navorschingen van Brenti's zijde gestoord, want hij en zijn lieden kwamen dronken naar huis en Cuff werd niet gemist. Voor de eerste maal sliep Emile weer in de kinderkamer, die hij vroeger met broer en zuster gedeeld had en toen hij nu opnieuw voor de schilderij stond, verwonderde hij zich niet meer, dat deze hem zoo aangetrokken had, want hijzelf met zijn broer en zusje waren daarop zeer kenbaar geschilderd, zooals ze waren ongeveer een half jaar voor zijn verwijdering uit het huis.

Den volgenden morgen, toen Brenti van zijn bed opstond, behoefde hij niet eerst om Cuff te roepen, want het gerucht, dat Emile van den raadsheer was weergevonden en dezelfde persoon was als de neger Cuff, was door Maartens spraakzaamheid reeds den vorigen avond in de buurt verspreid en den volgenden morgen vroeg was het in de geheele stad doorgedrongen. Zoo was het ook tot Brenti gekomen en had hem uit den slaap gewekt. Terwijl hij nog overlegde, wat

Sluiten