Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

funktie werd behandeld. En, zegt Artur in de Revue de droit public 17 p. 247, uit de inrichting der Fransche administratieve rechtspraak is weer geboren de speciale Fransche opvatting van de séparation des pouvoirs; vgl. ook 1.1. p. 248—249. Hoe dit ook zij, in elk geval is er verband tusschen het eene en het andere. Zie verder van de op p. 498 hiervóór genoemde schrijvers: Dareste p. 153—157 ; Poullet p. 74 ; Hauriou p. 186 sub 4o., p. 794 v. o. en 795 v. o., waarbij vgl. intusschen ook p. 810—811. Zie voorts v. Sarwey in Marquardsen I, ii, 1 p. 154 en 155 ; v. Idsinga, Admin. Rechtspr. I p. 100 ; H. Vos, Admin. Rechtspr. p. 74 en 92—-93; H. Krabbe, Die Lehre der Rechtssouv. p. 58 v. b. — Door deze regeling, zooals zij zich in Frankrijk historisch heeft ontwikkeld, viel het onlogische van het stelsel om de beoordeeling van actes administratifs (waartoe de administratieve rechter is aangewezen, ook voorzoover hij feitelijk van de eigenlijke administratie onafhankelijk is geworden), op grond van de „séparation des pouvoirs" aan de gewone rechterlijke macht te blijven ontzeggen, — niet zoozeer in het oog als vanzelf zou zijn geschied, ware één rechterlijke macht competent voor publiek-en privaatrechtelijke geschillen. •—Ygl. ook Ducrocq (p.494 hiervóór geciteerd) II no. 437 p. 51—52, en Tezner (p. 461 hiervóór geciteerd) p. 126—142.

Ook bij ons heeft de hier sub c bedoelde meening lang in den weg gestaan aan het verkrijgen eener van de administratie onafhankelijke administratieve rechtspraak. Nu Thorbecke's leer in deze vrijwel als een overwonnen standpunt mag beschouwd, zal ook de stelling dat een rechter, die van de administratie onafhankelijk is, geen bestuursdaden mag beoordeelen, — moeielijk kunnen volgehouden. (Vgl. hierbij Arntzenius, Handel. Grw. herzien. I, 1884, p 9—10; Buys, De Grw. II p. 324 ja. p. 348). Dat die stelling met het begrip administratieve rechtspraak vloekt, behoeft geen betoog..En evenmin dat het in deze onverschillig is, of die administratieve rechtspraak is opgedragen aan de gewone rechterlijke macht dan wel aan een afzonderlijk rechter. Zoo is het eerste reeds nu het geval, b.v. bij kiesrechtgeschillen.

Sluiten