Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eindelijk, met een gevoel van ontspanning dat zij niet verborg, de platte wachttoren van den Valkenburcht, hoog boven de omgordelende gevels en muren!

Daar was het breede spits toeloopende dak van het ridderhuis. En de kleine hoektoren dicht bij Janna's woning. Daar... maar een kromming van den weg onttrok alles aan het oog en schoof een grimmige kale rotsketen tusschen haar en het lieve welbekende.

— Ben-je zóó blij, kind; zoo blij om terug te zijn?" vroeg haar vader. „Nog vijf uur en alles is bij het oude."

— Ik ben u heel dankbaar voor alles wat u mij hebt laten zien en genieten; en het was heerlijk en om niet te vergeten.... Ik geloof dat ik u later nog veel dankbaarder zal zijn dan ik nu kan begrijpen," zeide Roswitha, een liefkozing in haar stem en haar blik.

— Geef het goede nieuwe ruim baan en laat het in je groeien. Je zult daartoe gelegenheid hebben in de Valkenburchtsche vrijheid en eenzaamheid. En denk niet te veel aan zorgen.. die er nog niet zijn. Niet te veel aan mij. Ik mocht niet anders handelen. De gevolgen mogen zijn wat zij willen."

In Roswitha's gemoed gleed een liefelijke kalmte.

— Wie goed doet, goed ontmoet," zong het zacht en vredig in haar.

Wat was zij klein geweest!

Zij klopte Freia op den nek en sloeg voor, den afloopenden weg in galop te nemen.

Nog eens werd er halte gehouden. Op een bekende plek. Het werd al meer „thuis" om haar heen.

, Voeder voor de paarden was daar in overvloed. Voor het laatst werd de proviandzak aangesproken. Goed dat ze gauw thuis zouden zijn! Daar was niet veel meer in.

Zij keek lachend toe bij de uitdeeling en beet in een harde snede brood of die het lekkerste gebak ter wereld ware.

Zij zette zich op den vochtigen bodem,behagelijk en tevreden.

Sluiten