Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De grauwe rotsruggen aan beide zijden van den Rijn rezen nu op in hun onafgebroken golvende rijen.

Menige top droeg een sterkte en beheerschte dalen, weg en stroom.

— Onveilig land," had Jodocus gezegd.

Elk slot was een raadsel in dezen tijd van gisting.

Huisde er vriend of vijand? Wisten de bewoners van het lot van ridder Dagobert ? Was haar vader er gevangen ?

Roswitha keek de muren aan of de steenen konden spreken. Hoe zou zij daarachter zijn doorgedrongen, hebben gevraagd en uitgevorscht, en gezocht naar haar vader, als zij niet allereerst tot den Keizer had moeten gaan!

Jodocus zag den strijd in haar tusschen die begeerte en de gelatenheid, de rust waartoe zij zich gedwongenhad.

— Die burchten daar zijn voor later, krijgen een beurt zoodra de jonkvrouw met Zijn Majesteit gesproken heeft," merkte hij bemoedigend aan.

Meestal reed zij zwijgend, gekeerd naar wat haar wachtte te Frankfort, groot en hoog in haar vertrouwen op het goed recht van haar vader en den Keizer.

Menigmaal pakte een sterke ontroering de haar begeleidenden aan.

Zóóveel vertrouwen....

Als het werd beschaamd....

Zelfs de nar, die veel beleefd en gezien had, werd onrustig bij die mogelijkheid.

Voor dag en dauw waren zij in den zadel, en ver van de gevaarlijke plaats waar zij hadden overnacht.

In scherpen draf werd er gereden. Vijf dagen later kwamen zij tegen het vallen van den avond te Sachsenhausen.

Sluiten