Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ter, maar toen ze hem op wou tillen, bleek hij vastgekleefd aan den grond: er was geen bewegen aan.

De hofdame steunde er van, zooveel kracht gebruikte ze, maar het hielp niet. Nu kwam prinses Augusta ook aanloopen, en zoodra zij bij het gordijn kwam, ft! daar gleed de pendule achter het gordijn weg en vóór de hofdame en Augusta wisten wat er gebeurde, rinkinkink! daar brak een ruit! en de pendule vloog naar buiten; weg in een boschje van het park.

De hofdame keek ontsteld naar de gebroken ruit, maar prinses Augusta lachte, dat ze schaterde. Dat was ook al een heel grappig gezicht, zoo'n vliegende klok! Maar hoe kwam 't? daar begreep ze niets van, en de hofdame ook niet.

,,Ik ga me gauw aankleeden," zei de prinses, „dan kan ik zien, waar de klok gebleven is," en de hofdame was blij, dat prinses „Ik-wil-niet" zich vandaag zoo vlug waschte, en zonder tegenstribbelen heur haar liet doen.

Maar toen de hofdame een lichtblauwe jurk te voorschijn haalde, keek prinsesje in eens boos. Die jurk had ze al twee keer aan gehad van de week; ze wou nu een andere.

„Nee mevrouw," zei ze op haar gewone pruiltoontje, „die jurk wil ik niet aan!"

„Och, waarom niet?" wou de hofdame vragen, maar toen ze alleen nog maar: „och!" had gezegd... rt! daar vloog de jurk uit hare hand, en door het gat van de ruit naar buiten.

De hofdame stond verbluft te kijken, en Prinsesje lachte nu ook niet. Ze dacht: dan heb ik niet gedroomd, dan is heusch de fee bij me geweest, en alles wat ik niet wil, gebeurt heusch niet.

Sluiten