Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat was een prettige gedachte; dat moest ze nog eens probeeren.

En toen de hofdame met een roode jurk aankwam, zei ze weer: „nee, die wil ik niet aan!" en rt! weer vloog de jurk naar buiten.

Nu lachte prinsesje weer, en ze wou aan de hofdame vertellen van de fee, toen ze in eens aan hare belofte dacht, er niemand over te zullen spreken.

„Begrijp je daar iets van?" vroeg de hofdame.

Prinsesje kreeg een kleur: jokken deed ze nooit, dus wist ze niet goed, wat te antwoorden. „Ja mevrouw," zei ze met benepen stemmetje, „maar ik mag 't niet vertellen."

„Kom!" zei de hofdame verwonderd, en kwam tegelijk met een witte jurk aandragen.

Maar prinsesje had er nu plezier in, en riep alweer: „nee, die wil ik ook niet!" En een oogenblik later was de jurk verdwenen.

De hofdame dacht aan een grap, al begreep ze er niets van. Ze zette een ernstig gezicht en zei: „nee Augusta, nu moet je niet zoo onwillig zijn. Zeg dan, welke je aan wilt. Deze?"

Ze hield nu een gele omhoog, maar alweer riep prinsesje: „nee, die wil ik niet!"

En weer vloog de jurk het raam uit.

Nu belde de hofdame en het door het kamermeisje nog een andere jurk brengen, een groene met witte kantjes. Die vond prinses „Ik-wil-niet" altijd zoo mooi, dus nu zou ze wel ophouden met die grappen. En anders... de hofdame besloot, de jurk nu heel goed vast te houden.

Augusta had wel zin in de groene jurk. Maar ze had toch nog meer zin, hem te zien wegvliegen, en dus zei ze alweer:

Sluiten