Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Huilen helpt niet, vrouwtje," zei hij er verzachtend bij.

Ha! Die Kees wist weer van aanpakken. De jongens hielpen bij 't aandragen van wat kleeren en dekens en levensmiddelen. Onderwijl haalde Kees het paardje uit den stal, tuigde het op en zorgde voor alles, wat er verder noodig was.

Het kwam Kees eigenlijk ook heel gelegen, dat ze de reis met een karretje konden doen. De jongens waren vermoeid, en 't was nog een heele tocht naar M. — Daar kon hij de vrouw brengen, had hij al begrepen. En — dan moest hij nog zorgen thuis te komen. Als er nu geen nieuwe avonturen bij kwamen, zouden er toch nog vast drie uurtjes mee gemoeid zijn.

't Was vijf uur. De dorpsklok had het pas over 't verlaten dorp uitgeroepen en 't had geklonken, alsof 't nacht was. — Geen geluid verbrak de stilte buiten terwijl ze haastig wat brood gebruikten en dus ook even rustten.

De vrouw was langzamerhand bedrijviger geworden. De hoop op verlossing uit dit verschrikkelijk plaatsje had haar de bezinning teruggegeven. Ze wist nog 't een en ander te vinden, dat ze gebruiken kon. Brood en kaas was er voorhanden in 't kleine keukentje naast den stal, en de hongerigen lieten het zich smaken. Ze voelden nog wel het vreeselijke van de omgeving, maar ook voldoening van hun inspanning. Ze zouden niet

Sluiten