Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lichte trilling. — Zacht legde zich de moederhand op het voorhoofd, om rust te brengen. Toen gingen de oogen open. Ze staarden even wat verbijsterd in de angstige gezichten, die zich er over bogen. Toen gleed er een lach om z'n mond. Frits greep z'n moeders hand en zoende die.

„Heerlijk!" zei hij zachtjes.

„Ja, jongen?"

„Ja," zei hij smakkend met z'n lippen en legde zich weer terecht in 't zachte bed.

Moeder wou hebben, dat hij eerst nog even dronk en dat sloeg hij nooit af.

„Mijn fiets is bij Kees, Moe?"

„Zoo! Morgen maar aan denken, hoor! Nou slapen."

„Ja. — Nacht Moe! Nacht Pa!" Z'n hand wuifde weer net als altijd.

Nog even stonden ze bij t bed, en hoorden nu de ademhaling al weer regelmatig gaan. De ouders drukten elkaar de hand. 't Zou nu wel goed worden. Hun leed was alweer voorbij, naar 't scheen.

Boven hoorden ze zacht kindergeschrei op de logeerkamer. Een sussend moedergeluid probeerde er een slaapwijsje te vinden, en de bevende stem moest even aanzwellen om het geschrei onder t vreemde dak te bezweren.

Daar woonde een nog grooter leed, en t was bijna zeker, dat er geen troost en geen uitkomst zou zijn voor de verlaten vrouw.

Sluiten