Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij beloofde haar, eiken keer dat hij zulks kon, terug te komen, eene belofte die hij altijd heilig nagekomen was.

Er was besloten geworden dat Michael Strogoff met zijn twintigste jaar in persoonlijken dienst van den Keizer van Rusland zou treden, in het korps koeriers van den czaar. De jonge Siberiër, stoutmoedig, schrander, vol ijver, van een goed gedrag, kreeg al dadelijk gelegenheid zich in 't bijzonder op een reis naar den Kaukasus te onderscheiden, te midden van een moeilijk land, door eenige woelige opvolgers van Shamyl in opstand gebracht; vervolgens, eenigen tijd later, gedurende eene gewichtige zending, die hem tot Petropolowsky aan de uiterste grens van Aziatisch Rusland in Kamschatka bracht. Gedurende deze lange reizen, spreidde hij wondervolle koelbloedigheid, voorzichtigheid en moed ten toon, die hem de goedkeuring en de gunst zijner chefs verwierf, en hij kwam zeer spoedig vooruit.

Van zijn verlof, waarop hij telkens na deze verre zendingen met recht aanspraak had, verzuimde hij nooit gebruik te maken om zijne oude moeder te gaan opzoeken, al was hij duizenden wersten van haar verwijderd en al maakte de winter de wegen onbegaanbaar. Echter, en wel voor den eersten keer, had Michael Strogoff, die het in het zuiden van het rijk zeer druk had gehad de oude Marfa in geen drie jaar teruggezien en die drie jaren waren voor hem drie eeuwen. Zijn reglementair verlof zou hem nu over eenige dagen toegestaan worden, en hij had reeds de toebereidselen tot zijn vertrek naar Omsk gemaakt, toen de bekende omstandigheden zich voordeden. Michael Strogof werd dus den czaar voorgesteld, geheel onbekend met hetgeen deze van hem verwachtte.

De czaar, zonder tot hem het woord te richten keek hem- eenige oogenblikken met een doordringenden blik aan, terwijl Michael Strogoff volkomen onbeweeglijk bleef staan.

Vervolgens keerde de czaar, zonder twijfel voldaan over dit onderzoek, naar zijn schrijftafel terug en aan den grootmeester van politie een teeken gevende om plaats te nemen, zegde hij hem zacht een brief voor, die slechts eenige regels bevatte.

De czaar las den opgegeven brief nog eens met eene buitengewone oplettendheid over, teekende hem vervolgens, na zijn naam te hebben laten voorafgegaan door de woorden: „Byt po sémou", welke beteekenen: „Het zij zoo," en het vaste formulier der Russische Keizers uitmaken. De brief werd toen in een omslag gedaan en met het keizerlijk wapen verzegeld.

De czaar vervolgens opstaande, gelastte Michael Strogoff te naderen. Michael Strogoff trad eenige schreden nader en bleef opnieuw onbeweeglijk staan, gereed om te antwoorden.

De czaar keek hem nog eens goed in de oogen. Vervolgens vroeg hij met eene afgemeten stem:

„Uw naam?"

Sluiten