Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

noch gezouten vleesch, noch kaviaar, noch hout, noch wol, noch lint, noch hennep, noch vlas, noch marokijn, noch pelterijen!....

„Maar koopt ge er?" vroeg de Pers, den reiziger in de rede vallende.

„Zoo min mogelijk, en alleen voor eigen gebruik, antwoordde deze knipoogende.

„Dat is een grappenmaker," zeide de Jood tot den Pers.

„Of een spion," antwoordde deze fluisterende. „Laat ons op onze hoede zijn, en laten wij niet meer spreken dan noodig is! De politie is tegenwoordig niet gemakkelijk, en men weetal niet met wie men reist!"

In een anderen hoek van den coupé sprak men een beetje minder over handelsproducten, maar een weinig meer over den inval der Tartaren en over zijn droevige gevolgen.

„De Siberische paaiden zullen weldra opgeëischt worden," zeide een reiziger, „en het verkeer tusschen de verschillende provinciën van Middel-Azië zal zeer moeielijk worden."

„Is het zeker," vroeg hem zijn buurman, „dat de Kirgiezen van de middel-horde, gemeene zaak met de Tartaren gemaakt hebben?"

„Men zegt het, antwoordde de reiziger zacht, „maar wie kan zich vleien iets in dit land te weten!"

„Ik heb hooren spreken van het samentrekken van troepen op de grenzen. De Kozakken van den Don zijn reeds aan de Wolga verzameld, en zullen weldra tegen de Kirgiezen optrekken."

„Indien de Kirgiezen de Irtisch afgezakt zijn, dan moet de weg naar Irkoetsk niet meer veilig zijn!" merkte zijn buurman op. „Trouwens, gisteren heb ik een telegram naar Krasnoïarsk willen verzenden, en het is niet door kunnen gaan. Het is te vreezen, dat de Tartaarsche troepen, binnenkort, oostelijk Siberië zullen afgesneden hebben!"

„In éen woord, vadertje," hernam de eerste spreker, „de kooplieden hebben reden om ongerust te zijn omtrent hun handel. Na de paarden opgeëischt te hebben, zal men de booten, de wagens, al de middelen van vervoer opeischen, totdat men over de geheele uitgestrektheid van het rijk geen stap meer zal mogen doen".

„Ik vrees zeer, dat de jaarmarkt te Nijni-Novgorod niet zoo schitterend zal eindigen, als zij begonnen is!" hernam de tweede spreker, het hoofd schuddende. „Doch de veiligheid en de onschendbaarheid van den Russischen bodem boven alles. De zaken zijn maar de zaken!"

Zoo in dezen coupé het onderwerp van de bijzondere gesprekkken weinig verschilde, evenzoo was dit het geval in de andere rijtuigen van den trein; maar overal zou een opmerker eene buitengewone omzichtigheid waargenomen hebben in de gesprekken, die de reizigers onder elkander wisselden. Wanneer zij zich somwijlen op het gebied der feiten waagden, gingen zij nooit zoo ver om de inzichten van het moskovisch gouvernement te toetsen of te be-

Sluiten