Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

V.

Een besluit in twee artikelen.

Nijni-Novgorod, of Laag Novgorod, gelegen aan de samenvloeiing van de Wolga en de Oka, is de hoofdplaats van het gouvernement van dien naam. Daar moest Michael Strogoff den trein verlaten, die op dit tijdstip niet verderging. Naarmate hij dus vorderde, werden de middelen van vervoer minder snel, vervolgens minder veilig.

Nijni-Novgorod, dat gewoonlijk niet meer dan dertig a vijf en dertig duizend inwoners telt, bevatte er nu meer dan drie honderd duizend, dat wil zeggen, dat zijne bevolking was vertienvoudigd.

Deze vermeerdering was het gevolg van de beroemde jaarmarkt, die gedurende drie weken binnen hare muren gehouden wordt. Vroeger was het M'akariew, dat voordeel trok van dezen toeloop van kooplieden, maar sedert 1817 is de jaarmarkt naar Nijni-Novgorod verlegd.

De stad, gewoonlijk vrij doodsch, vertoonde dus nu eene buitengewone levendigheid. Tien verschillende rassen van kooplieden, Europeanen of Aziaten, verbroederden zich onder den invloed van handelsaangelegenheden.

Hoewel het vrij laat was, toen Michael Strogoff het station verliet, was er nog veel volk op de been in deze twee steden, dooiden loop der Wolga gescheiden, die Nijni-Novgorod bevat, en waarvan het hoogere gedeelte, op eene steile rots gebouwd, verdedigd wordt door een dier forten, in Rusland ,,Kreml" genoemd.

Indien Michael Strogoff genoodzaakt was geweest te NijniNovgorod te overnachten, zou hij eenige moeite gehad hebben, een geschikt hotel of zelfs eene herberg te vinden. Alles was bezet. Daar hij evenwel niet aanstonds kon vertrekken, omdat hij de stoomboot van de Wolga moest nemen, moest hij naar een of ander verblijf omzien. Maar van te voren wilde hij nauwkeurig het uur van vertrek weten, en hij begaf zich naar de bureaux der maatschappij, wier schepen dienst doen tusschen Nijni-Novgorod en Perm. Daar vernam hij, tot zijne grooten spijt, dat de Kankasus — dat was de naam der stoomboot — niet eerder dan den volgenden dag, 's middags, naar Perm vertrok. Zeventien uren wachten! Dat was onaangenaam voor een man, die zoo gehaast was, en toch moest hij er zich in schikken. Dat deed hij ook, want hij pruttelde nooit onnoodig.

Daarenboven zou, in de tegenwoordige omstandigheden, geen rijtuig, telega of tarentass, berline of postwagen, noch eenig paard, hem spoediger gebracht hebben, hetzij naar Perm of naar Kazan. Het was dus beter om het vertrek van den stoomboot af te wachten, een sneller vervoermiddel dan elk ander, en die hem den verloren tijd zou doen inhalen.

Sluiten