Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zonderlinge en bekoorlijke gewoonte! Boven de hoofden van deze menigte ontsnapte een vlucht vogels uit de kooien, waarin men ze meegebracht had. Volgens een oud gebruik, openden, op de jaarmarkt van Nijni-Novgorod, in ruil tegen eenige kopeken, door goede zielen liefderijk aangeboden, de cipiers de deur voor hun gevangenen, en bij honderden vlogen zij vroolijk tjilpende weg.

Zoolang was het gezicht van de vlakte; zoo zou het zijn gedurende tien weken dat de beroemde jaarmarkt te Nijni-Novgorod duurde. Na dat oorverdoovende tijdperk, zou het geweldige geraas als door een tooverslag verdwijnen, de bovenstad haar deftig ambtelijk karakter hernemen, de benedenstad weer in haar gewone eentonigheid vervallen, en van al dien buitengewonen toevloed van kooplieden, behoorende tot al de streken van Europa en Middel-Azië, zou er geen enkel verkooper overblijven, die nog iets te verkoopen, noch een enkele kooper die nog iets te koopen had.

Het is noodig hierbij te voegen, dat dezen keer ten minste, Frankrijk en Engeland op de jaarmarkt te Nijni-Novgorod elk vertegenwoordigd waren, door twee der uitmuntendste voortbrengsels van de nieuwerwetsche beschaving, de heeren Harry Blount en Alcide Jolivet.

Inderdaad waren de twee verslaggevers daarheen gekomen om er indrukken in het belang hunner lezers te verzamelen, en zij besteedden zoo goed mogelijk de weinige uren die zij te verliezen hadden, want ook zij zouden op de Kaukasus plaats nemen. Zij ontmoetten elkander juist op het kermisveld, en waren er niet erg verbaasd over, omdat eenzelfde instinct hen op hetzelfde spoor moest voeren, maar ditmaal spraken zij elkander niet aan, en bepaalden zij zich tot een vrij koelen groet.

Alcide Jolivet, van nature een optimist, vond, dat alles redelijk ging, en daar het toeval hem gelukkig tafel en huisvesting had verschaft, had hij in zijn notitieboekje eenige voor de stad NijriNovgorod bijzonder vleiende opmerkingen neergeschreven. Harry Blount zag zich daarentegen, na te vergeefs gezocht te hebben om een avondmaal machtig te worden, veiplicht onder den blooten hemel te slapen; hij had dus de zaken uit een geheel ander oogpunt beschouwd, en peinsde over een verpletterend artikeltegen eenestad, waar de logementhouders weigerden reizigers te ontvangen, die niets liever verlangden dan naar „lichaam en ziel" gesneden te worden.

Michael Strogoff met de eene hand in zijn zak, met de andere zijn lange pijp met een roer van kriekenhout vasthoudende, scheen de meest onverschillige en minst ongeduldige der menschen te zijn. Evenwel zou een opmerker, aan zekere samentrekking zijner wenkbrauwen, gemakkelijk gezien hebben, dat hij zijn leed verborg.

Gedurende twee uren liep hij door de straten van de stad, om altijd op het kermisveld terug te komen. Door de massa heendringende, merkte hij op, dat een zekere ongerustheid zich ver-

Sluiten