Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dc iemschik sprong van zijn bok en vloog naar den kop zijner paarden om ze tegen te houden, want een verschrikkelijk gevaar bedreigde het gespan.

Inderdaad de tarentass bevond zich aan een draai van den weg, vanwaar de onweersbui kwam. Zij moest dus vlak in den wind gehouden worden, want wanneer zij op zij getroffen werd, zou zij omvergeslagen en in een diepen afgrond gestort zijn, die zich links van den weg bevond. De paarden, door den rukwind teruggegedreven, steigerden, en hun voerman kon ze niet tot bedaren brengen. De arme dieren, door het weerlicht verblind, verschrikt door de onophoudelijke donderslagen, aan het losbarsten van verscheidene stukken geschut gelijk, dreigden hunne strengen te verbreken en op hol te gaan. De iemschik was zijne paarden niet meer meester.

Op dit oogenblik sprong Michael Strogoff opeens uit de tarentass en kwam hem te hulp. Begaafd met eene meer dan gewone lichaamskracht, gelukte het hem, niet zonder moeite, de paarden te beteugelen.

Maar de woede van den orkaan verdubbelde toen. De weg had op die hoogte den vorm van een trechter en de onweersbui stortte er zich in, zooals zij zich zou gestort hebben in de naar den wind gekeerde luchtkokers van een stoomschip. Terzelfder tijd begon een stortvloed van steenen en boomstammen van de helling af te rollen.

„Wij kunnen hier niet blijven," zeide Michael Strogoff.

„Wij zullen er ook niet blijven," riep de iemschik geheel ontsteld uit, terwijl hij zich met alle kracht tegen die verschrikkelijke verplaatsing der luchtlagen verzette. „De orkaan zal ons weldra, ja al schielijk onder aan den berg geworpen hebben."

„Neem je linkerpaard, lafaard!" antwoordde Michael Strogoff. „Ik sta voor het rechter in!"

Een nieuwe aanval van den rukwind noodzaakte den postiljon en Strogoff zich tot op den grond te bukken, om niet omvergeworpen te worden; doch de tarentass werd ondanks hunne pogingen en die der paarden, die zij tegen den wind ophielden, een geheel eind achteruit geworpen, en zonder een boomstam, die hen tegenhield, zou zij van den weg geworpen zijn.

„Wees niet bang, Nadia," schreeuwde Michael Strogoff.

„Ik ben niet bang," antwoordde het meisje, zonder dat hare stem de minste aandoening verraadde.

„Wilt ge naar beneden gaan?" vroeg de iemschik.

„Neen, wij moeten naar boven! Wij moeten dien hoek om! Hooger op, zullen wij door de helling beschut worden!"

. ;,,Maar de paarden weigeren!"

„Doe zooals ik, en trek ze voort!"

„De onweersbui komt weer op!"

MICHAEL STROGOFF.

6

Sluiten