Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werd snel opgereden, en de telega werd weldra bereikt: zij was tot aan de as in de modder gezakt. Een der paarden van de tarentass werd er nu door middel van touwen voorgespannen. De beide dagbladschrijvers namen nu weder plaats op de bank van hun zonderling voertuig, en de rijtuigen zetten zich terstond in beweging.

Zij hadden nu slechts de hellingen van den Oeral af te rijden, hetgeen geenemoeielijkheid opleverde. Zes uren daarna kwamen de beide voertuigen, het eene na het andere, te Ekaterinenburg aan, zonder dat eenig ongeval het tweede gedeelte hunner reis verstoord had.

De eerste persoon, dien de dagbladschrijvers aan de deur van het posthuis bemerkten, was hun iemschik, die hen schee nopte wachten.

Deze waardige Rus had waarlijk een goed gezicht en zonder de minste verlegenheid en met een glimlachend oog, naderde hij zijne reizigers en vroeg hun, zijne hand uitstrekkende, om zijne fooi.

De waarheid dwingt om te zeggen, dat de woede van Harry Blount met eene echt Britsche hevigheid losbarstte, en zoo de iemschik niet voorzichtig achteruitgegaan ware, zou een vuistslag, volgens al de regels van het boksrecht, hem het navodko in zijn volle aangezicht betaald hebben.

Alcide Jolivet, deze woede ziende, lachte zooals hij misschien nog nooit gelachen had.

,,Wel, hij heeft gelijk, die arme duivel!" riep hij uit. „Hij is in zijn recht, mijn waarde collega! Het is zijn schuld niet, dat wij geen middel gevonden hebben hem te volgen!

En eenige kopeken uit zijn zak halende:

,,Hier, vriend," zeide hij tot den iemschik, ,,steek dat in je zak. Indien je ze niet verdiend hebt, is dat je schuld niet!

Dit verdubbelde nog de opgewondenheid van Harry Blount, die het den postmeester wilde wijten, en hem een proces aandoen.

„Een proces! in Rusland!" riep Alcide Jolivet uit. „Als de zaken niet veranderd zijn, collega, dan zoudt gij er het einde niet van beleven! Kent gij dan de geschiedenis niet van die Russische min, die van de familie van haar zuigeling het loon van twaalf maanden zoogen vorderde?"

„Ik ken ze niet," antwoordde Harry Blount.

„Dan weet gij ook niet wat er van dien zuigeling geworden was, toen de uitspraak in het rechtsgeding gunstig voor hem uitviel."

„En wat was er dan van hem geworden?"

„Een kolonel van de huzaren der garde?"

En op dit antwoord begonnen allen te schateren van het lachen.

Wat Alcide Jolivet betreft, opgetogen over zijn snedig antwoord nam zijn aanteekenboekje uit den zak, en schreef er al glimlachende deze nota in op, bestemd om in het Moscovische woordenboek opgenomen te worden:

„Telega, Russisch rijtuig met vier wielen, wanneer het vertrekt, en met twee wielen, wanneer het aankomt!"

Sluiten