Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

herhaalde aanvallen van Ivan Ogareff verdedigde, wapperde de Russische vlag.

Michael Strogoff vermeed de drukke straten. Xiet dat hij vreesde herkend te worden, maar hij was bang dat, wanneer hij zijne moeder mocht ontmoeten, deze hem bij zijn waren naam zou noemen.

De moejiek kende gelukkig een postmeester, die, wanneer hij goed betaald werd, niet zou weigeren, hem rijtuig en paarden te verhuren of te verkoopen. Het kwam er dan verder slechts op aan de stad ongemerkt te verlaten.

De moejiek bracht Michael Strogoff dus regelrecht naar de wisselplaats, toen deze in eene nauwe straat opeens bleef stilstaan en zich achter een muur verschool.

„Wat scheelt u," vroeg de moejiek hem schielijk, die zeer verwonderd was over deze plotselinge beweging.

,,Stil!" antwoordde Michael Strogoff haastig, terwijl hij een vinger op zijn mond legde.

Op dit oogenblik kwam, van het marktplein, eene afdeeling Tartaren de straat inrijden, die Michael Strogoff en zijn metgezel ingeslagen hadden.

Aan het hoofd van de afdeeling, een twintigtal ruiters sterk, reed een officier in eene zeer eenvoudige uniform. Ofschoon deze zijn blikken overal liet rondgaan, kon hij toch het plotselinge verdwijnen A an Michael Strogoff niet opgemerkt hebben.

De ruiters reden in vollen draf door de nauwe straat, zonder acht te geven op de voorbijgangers, die nauwelijks tijd hadden om uit den weg te gaan.

Toen de ruiters voorbij waren, vroeg Michael Strogoff den moejiek:

,,Wie was die officier?"

En, terwijl hij deze vraag deed, was zijn gelaat zoo bleek als dat van een doode.

„Dat is Ivan Ogareff," antwoordde de Siberiër, maar op een zachten toon, die haat verried.

„Hij!" riep Michael Strogoff uit wien dit woord ontsnapte met eene uitdrukking van woede, die hij niet kon bedwingen.

Hij had in dien officier den reiziger hei^end, die hem aan de wisselplaats te Ichem een slag had gegeven.

En, het was alsof er een licht voor hem opging; die reiziger, ofschoon hij hem slechts even gezien had, herinnerde hem dien ouden Zigeuner, wiens woorden hij op de markt van Nijni-Novgorod had opgevangen.

Michael Strogoff vergiste zich niet. In de kleeding van een Zigeuner en in gezelschap van den troep van Sangarre, had Ivan Ogareff de provincie Nijni-Novgorod kunnen verlaten. Hij was het die, in den nacht op het kermisplein, die zonderlinge woorden had gesproken. waarvan Michael Strogoff nu den zin begreep: hij was het die aan boord van de Kaukasus met de geheele bende Zigeuners reisde;

Sluiten