Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij binnen tien dagen moest aankomen, indien hij het Tartaarsche leger voor wilde zijn. Het ongelukkig toeval dat hem zijne moeder deed ontmoeten, had zijn incognito verraden en Ivan Ogareff zou wel alles in het werk stellen om zich van hem meester te maken. Michael Strogoff spoorde dus zijn paard stevig aan.

Te middernacht kwam hij te Koelikovo aan, na zeventig wersten afgelegd te hebben. Hier vond hij noch rijtuig, noch paarden. Ter nauwernood kon Michael Strogoff hier voor hem en voor zijn paard eenig voedsel bekomen. Alles was door de T artaren geroofd geworden.

Het kwam er nu op aan zijn paard te sparen. Evenwel moest hij spoed maken, om niet ingehaald te worden door de ruiters, die Ivan Ogareff hem waarschijnlijk achterna gezonden had. Tot nog toe had het weder de reis van den koerier van den czaar begunstigd. De luchtgesteldheid was draaglijk. De zeer korte nachten in dien tijd van het jaar maakten voor Michael Strogoff het reizen wel gemakkelijk, doch minder veilig. Daarom had hij liever gezien, dat deze geheele Siberische streek, gedurende een paar maanden, in het duister van den poolnacht verzonken ware geweest.

Den 30sten Juli te acht uur in den morgen kwam hij voorbij het wisselstation van Toeroenoff en snelde hij de moerassige streken der Baraba binnen.

Daar konden, over eene oppervlakte van drie honderd wersten, de natuurlijke moeielijkheden zeer groot worden. Dat wist hij, maar hij wist ook dat hij ze zou te boven komen, van welken aard zij ook mochten zijn.

Deze uitgestrekte moerassen, loopende van het noorden naar het zuiden tusschen den zestigsten en twee en vijftigsten parallelcirkel, dienen tot vergaarplaats van al het water dat, na langdurige regens, geene uitwatering vindt noch in de Obi, noch in de Irtisch. De grond is er kleiachtig, en bijgevolg ondoordringbaar, zoodat het water er eene streek vormt die in het warme jaargetijde zeer moeilijk door te trekken is.

De weg naar Irkoetsk loopt evenwel door die streek, die in den winter beter bereisbaar en zeer bezocht wordt door de jagers die ter jacht gaan op den marter, het sabeldier, en de kostbare vossen, wier pels zoo gezocht is.

Michael Strogoff reed onvermoeid door, springende over de kloven, die zich hier en daar in den weg bevonden. Maar hoe vlug zij ook reden, konden paard noch ruiter aan de steken der tweevleugelige insecten ontkomen, die dit moerassige land ten plaag verstrekken.

De reizigers die 's zomers genoodzaakt zijn de Baraba over te steken, dragen zorg zich te voorzien van een paardenharen masker, waaraan een soort van maliënkolder van zeer fijn ijzerdraad bevestigd, is die hunne schouders bedekt. Ondanks deze voorzorgen zijn er weinigen, die uit deze moerassen komen, zonder hun gezicht, hun hals en hunne handen vol roode bulten te hebben.

Sluiten