Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XVIII.

Een Tartaarsch Kamp.

Op eene dagreis van Kolivan, eenige wersten voor het vlek Diachinsk, strekt zich eene groote vlakte uit, waarop eenige zware boomen, voornamelijk pijnboomen en ceders uitstaken. Dit gedeelte der steppe is gedurende het warme jaargetijde gewoonlijk door Siberische herders ingenomen-, die er, voor hunne talrijke kudden, voldoend voedsel vinden. Doch op dit tijdstip, zou men er te vergeefs een enkele dezer zwervende bewoners gezocht hebben. En toch was deze vlakte niet verlaten, integendeel zij vertoonde eene buitengewone levendigheid.

Daar waren de Tartaarsche tenten opgeslagen, daar kampeerde Feofar-Khan, de woeste emir van Boekhara en daar werden den volgenden dag, 7 Augustus, de gevangenen van Kolivan opgebracht, na de vernietiging van het kleine Russische korps. Van deze twee duizend man, waren er nauwelijks eenige honderden overgebleven. De gebeurtenissen namen dus, voor het keizerlijk bestuur, aanvankelijk eene ongunstige wending, want de Russen zouden, vroeger of later, ongetwijfeld die horden overweldigers weder verdrijven. Maar het hart van Siberië was door den inval aangetast en hij dreigde zich nu dwars door het opgestane land heen naar de oostelijke en westelijke provinciën te zullen uitbreiden. Irkoetsk was nu van elke gemeenschap met Europa verstoken. Wanneer de troepen van de Amoer en uit de provincie Jakoetsk niet bijtijds aankwamen om Irkoetsk te bezetten, zou die hoofdstad van Aziatisch Rusland in handen der Tartaren vallen, en voor dat zij kon heroverd worden, zou de grootvorst, de broeder van den keizer, aan de wraak van Ivan Ogareff zijn overgeleverd.

Wat zou er van Michael Strogoff worden? Zou hij onder den druk van zoovele beproevingen eindelijk bezwijken? Zou hij door de reeks van tegenspoeden, sedert het ongeval te Ichem ondervonden, zich als overwonnen beschouwen? Zou hij zijne zending als mislukt beschouwen en haar opgeven?

Neen, Michael Strogoff leefde nog, hij was niet gekwetst, den keizerlijken brief had hij nog altijd bij zich, hij had zijn incognito bewaard. Wel bevond hij zich onder de gevangenen, die door de Tartaren als redeloos vee werden medegesleept, maar terwijl hij op die wijze Tomsk naderde, kwam hij ook dichter bij Irkoetsk. In elk geval zou hij Ivan Ogareff dan nog vóóruit zijn.

,,Ik zal er komen," zeide hij telkens bij zichzelven.

r Sedert het gebeurde te Kolivan, had hij slechts éene gedachte, namelijk: zijne vrijheid te herkrijgen! Hoe aan de soldaten van den emir te ontsnappen? Wanneer het oogenblik daar was, zou hij zien.

Sluiten