Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich mede. Deze ongelukkigen moesten aan de voorposten blijven en afwachten wat Feofar-Khan omtrent hen zou beslissen.

Dit legerkorps had Omsk en Kolivan niet verlaten, zonder eene menigte bedelaars, stroopers, kooplui en heidenen met zich te voeren ; de gewone achterhoede van een marcheerend leger.

Onder deze heidens bevond zich de zigeunertroep, die Michael Strogoff tot Perm vergezeld had. Sangarre, die woeste verspiedster. die Ivan Ogareff met lijf en ziel toegedaan was, was er bij. Deze vrouw, bijgestaan door hare heidenen, die haar alles wat zij konden te weten komen overbrachten, hield Ivan Ogareff op de hoogte van alles wat er in het middelpunt der overweldigde provinciën voorviel.

Sangarre, vroeger in eene zeer ernstige zaak betrokken geweest, werd toen door den Russischen officier gered. Zij had niet vergeten wat zij hem verschuldigd was, en zich geheel en al aan hem gewijd. Welk bevel hij haar ook gaf, Sangarre voerde htt uit; een onbegrijpelijk instinct, sterker nog dan dat der erkentelijkheid, had haar bewogen om de slavin te worden van dien verrader, met wen zij zich verbonden had sedert het oogenblik dat hij naar Sibei ïë \ erbannen was. Sedert hare komst te Omsk, had zij I\ an Ogareff niet meer verlaten. De ontmoeting van Michael en Marfa Strogoff was haar bekend, alsmede de vrees die Ivan Ogareff koesterde ten opzichte van het op weg zij n van een koerier van den czaar. Daarom verloor zij Marfa Strogoff ook niet uit het oog, die zich onder de gevangenen bevond en die zij onophoudelijk bespiedde, om het woord ,,zoon" aan hare lippen te hooren ontglippen.

Bij het kamp aangekomen, werd Ivan Ogareff met de grootste eerbewijzen door de hooge beambten ontvangen, die hem tegemoet gezonden waren, en die hem uitnoodigden hen naar de tent \ an Feofar-Khan te vergezellen. Op het oogenblik dat het ruitergeleide zich in beweging zou stellen, naderde Sangarre. tusschen de ruiters doorgaande, Ivan Ogareff en bleef onbeweeglijk voor hem staan.

„Niets?" vroeg Ivan Ogareff.

„Niets."

„Heb maar geduld."

, .Zult gij die oude vrouw weldra noodzaken om te spreken?

,, Weldra, Sangarre.

„Wanneer zal de oude spreken?

„Als wij te Tomsk zullen zijn. "

„En wanneer zal dat wezen?'

„Binnen drie dagen."

De groote zwarte oogen van Sangarre glinsterden buitengewoon, en zij ging bedaard heen.

Ivan Ogareff begaf zich vervolgens naar de tent van den emir gevolgd door zijn staf van Tartaarsche officieren. Voor de tent aangekomen steeg hij van zijn paard, trad binnen en bevond zich voor

Sluiten