Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ivan Ogareff had begrepen dat, welke bedreigingen hij ook mocht doen, welke pijnigingen hij haar ook mocht doen ondergaan, de ontembare Siberische vrouw toch niet zou spreken. Om den koerier van den czaar te ontdekken, rekende hij dus niet op haar, maar op Michael Strogoff zelf. Hij achtte het onmogelijk, dat, wanneer moeder en zoon in elkanders tegenwoordigheid waren, eene onweerstaanbare beweging hen niet zoude verraden. Indien hij alleen den keizerlijken brief in beslag had willen nemen, dan zou hij zeker eenvoudig bevel gegeven hebben al de gevangenen te onderzoeken; maar Michael kon den brief, na hem gelezen te hebben vernietigd hebben en werd hij nu niet herkend, gelukte het hem Irkoetsk te bereiken, dan zouden de plannen van Ivan Ogareff verijdeld worden. Het was dus niet enkel den brief dien de verrader wilde hebben, maar ook den overbrenger van dien brief.

Xadia had nu alles gehoord. Zij wist nu wat Michael Strogoff was en waarom hij de overheerde provinciën van Siberië had willen doortrekken zonder herkend te worden.

Op bevel van Ivan Ogareff trokken de gevangenen, een voor een, langs Marfa Strogoff voorbij, die zoo onbeweeglijk als een beeld bleef staan en wier blik de volslagenste onverschilligheid vertoonde. Haar zoon bevond zich onder de laatste gevangenen. Toen hij op zijne beurt voorbij zijne moeder kwam, sloeg Xadia de oogen neer om niet te zien.

Michael Strogoff was schijnbaar ongevoelig, maar de palm zijner hand bloedde onder zijn nagels, die er zich ingedrukt hadden.

Ivan Ogareff was door moeder en zoon overwonnen! Sangarre, die bij hem stond, zeide slechts een woord:

„De knoet!"

,,Ja!" riep Ivan Ogareff uit, buiten zichzelf van woede, ,,de knoet voor dat oude vrouwspersoon, totdat zij er onder bezwijkt.

Een Tartaarsch soldaat, het strafwerktuig in de hand houdende, naderde Marfa Strogoff.

De knoet bestaat uit een zeker aantal lederen riemen aan wier uiteinden gedraaid ijzerdraad bevestigd is. Men rekent dat eene veroordeeling tot honderd twintig slagen met die zweep, met een doodvonnis gelijk staat.

Marfa Strogoff werd door twee soldaten gegrepen en op de knieën geworpen. Eene sabel werd op eenige duimen afstand \ an hare borst zoodanig gericht, dat, zoo zij onder de pijn mocht bezwijken, haar borst door de scherpe punt doorboord werd.

De Tartaar stond gereed. Hij wachtte.

„Ga je gang!" zeide Ivan Ogareff.

De zweep doorkliefde de lucht....

Maar, voor dat hij sloeg, had eene krachtige hand de zweep uit de hand van den Tartaar gerukt.

Michael Strogoff was daar! Op het gezicht van dit verschrikkelijk

Sluiten