Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Xadia, die hen niet bemerkt had, trok op hare beurt voorbij den emir, zonder zijne aandacht te trekken.

Doch na Kacüa, kwam Mar fa Strogoff, en daar zij zich niet snel genoeg op den grond wierp, werd zij door de soldaten op eene ruwe wijze geduwd.

Marfa Strogoff viel.

Haar zoon maakte zulk eene geweldige beweging dat de soldaten, die hem bewaakten, hem nauwelijks konden bedwingen.

Doch de oude Marfa richtte zich weder op, en men was op het punt haar voort te slepen, toen Ivan Ogareff tusschen beiden kwam, zeggende:

„Die vrouw moet hier blijven!"

Wat Xadia betreft, zij kwam weer bij de andere gevangenen terecht. Ivan Ogareff had haar niet opgemerkt.

Michael Strogoff werd voor den emir gebracht en daar bleef hij staan, zonder de oogen neer te slaan.

„Het hoofd ter aarde!" riep Ivan Ogareff toe.

„Neen,"antwoordde Michael Strogcff.

Twee wachten wilden hem dwingen te buigen, maar zij werden ter aarde geworpen door de hand van den forschen jongen man.

Ivan Ogareff naderde Michael Strogoff.

„Gij zult sterven,!" zeide hij.

„Ik zal sterven," antwoordde Michael Strogoff trotsch; „maar uw verradersgelaat zal daarom niet minder en voor altijd het onteerend merk van den knoet dragen!''

Ivan Ogareff werd op dit antwoord afzichtelijk bleek.

„Wie is die gevangene?" vroeg de emir met een stem des te dreigender, naar mate zij kalm was.

„Een Russisch spion," antwoordde Ivan Ogareff. Door Michael Strogoff een spion te noemen, wist hij dat het vonnis, over hem uit te spreken, verschrikkelijk zou zijn.

Michael Strogoff schoot op Ivan Ogareff toe, doch de soldaten hielden hem tegen.

De emir gaf .toen een teeken, waarop de geheele menigte het hoofd boog. Vervolgens wees hij met zijne hand naar den Koran, die hem gebracht werd. Hij opende het heilige boek en plaatste zijn vinger op een der bladen.

Het was het toeval, of liever, naar de voorstelling der Oosterlingen, God zelf die over het lot van Michael Strogoff zou beslissen. De volken van Middel-Azië geven aan dit gebruik de naam van f a 1. Na de zin van het vers, waarop de rechter zijn vinger gelegd heeft, uitgelegd te hebben, passen zij het vonnis toe wat het ook zijn moge.

De emir had zijn vinger op het blad van den Koran gehouden. Het hoofd der Ulema's naderde nu, en las met luider stem een vers dat met deze woorden eindigde:

„En hij zal de dingen dezer aarde niet meer zien,"

Sluiten