Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXIII.

Een vriend op den grooten weg.

Een half uur later hadden Michael Strogoff en Nadia Tomsk verlaten.

Dienzelfden nacht slaagden nog eenige gevangenen er in om aan de Tartaren te ontsnappen. Officieren en soldaten verkeerden In een roes en veronachtzaamden nu de strenge waakzaamheid, die zij, zoowel in het kamp van Zabediero, als gedurende den marsch der konvooien hadden betracht. Nadat Nadia aanvankelijk met de andere gevangenen was medegevoerd, had zij later de vlucht kunnen nemen en was zij op de bergvlakte teruggekeerd, op het oogenblik dat Michael Strogoff voor den emir werd gebracht.

Daar had zij, tusschen de menigte verborgen, alles gezien. Geen kreet ontsnapte haar, toen de witgloeiende kling langs de oogen van haar makker werd gestreken. Zij had de kracht onbeweeglijk en stom te blijven. Eene ingeving der Voorzienigheid spoorde haar, die nu vrij was, aan om zich beschikbaar te houden om den zoon van Marfa Strogoff tot gids te verstrekken naar het doel dat hij gezworen had te zullen bereiken. Een oogenblik hield haar hart op te kloppen, toen de oude Siberische vrouw als dood ter aarde stortte, maar eene gedachte schonk haar al hare geestkracht terug.

,,Ik zal," zeide zij, ,,de hond van den blinde zijn!"

Na het vertrek van Ivan Ogareff had Nadia zich in het duister verborgen. Zij had gewacht totdat de menigte de bergvlakte verlaten had. Als een ellendig wezen, waarvan niets meer te vreezen was, lag Michael Strogoff daar verlaten en alleen. Zij zag hoe hij zich naar zijne moeder sleepte, hoe hij over haar heen bukte, haar op het voorhoofd kuste, en zich eindelijk oprichtte om, al rondtastende, te vluchten....

Eenige oogenblikken later waren beiden, hand in hand, de steile glooiing afgedaald, en na tot aan het uiteinde der stad, de oevers der Tom te hebben gevolgd, kwamen zij gelukkig door eene bres in de omwalling naar buiten.

De weg naar Irkoetsk was de eenige, die zich oostwaarts richtte. Daar kon men zich niet in vergissen. Nadia sleepte Michael snel mede. De mogelijkheid bestond dat de veldontdekkers van den emir, den volgenden dag, na een paar uur gezwelgd te hebben, zich in de steppen wierpen en alle gemeenschap afsneden. Het kwam er dus op aan hen vooruit te kpmen, vóór hen Krasnoïarsk, vijf honderd wersten (533 kilometer) van Tomsk, te bereiken en vooral den grooten weg zoolang mogelijk te houden. Den gebaanden weg te verlaten, stond gelijk met het onzekere, het onbekende, met den dood op de snelste wijze te zoeken.

Sluiten