Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bovendien had hij besloten zijn weg te vervolgen, zoolang geen onoverkomelijk beletsel hem tegenhield. Later zou hij zien, wat hem te doen stond.

Den volgenden dag vertoonden zich, meer en meer, de sporen van den doortocht van een sterken troep ruiters en voetknechten. Rookwolken waren aan den gezichteinder merkbaar. De kibitka ging behoedzaam voorwaarts. — Eenige huizen van het vlek brandden nog en zeker was het geen vier en twintig uur geleden dat ze in brand waren gestoken.

Eindelijk hield de kibitka den 8sten September stil. Het paard weigerde om vooruittegaan. Serko blafte op eene erbarmelijke wijze.

„Wat is er?" vroeg Michael Strogoff.

,,Een lijk!" antwoordde Nikolaas, die uit de kibitka sprong.

Het lijk was dat van een moejiek, vreeselijk verminkt en reeds koud.

Xikolaas maakte een kruis. Daarna bracht hij, door Michael Strogoff geholpen, het lijk naar den berm van den weg. Hij had het een behoorlijk graf willen geven, het diep willen begraven, opdat de roofdieren der steppe de ellendige overblijfselen niet zouden verscheuren, maar Michael Strogoff liet er hem den tijd niet voor.

„Laat ons vertrekken, vriend,, laat ons vertrekken!" riep hij. „Wij mogen zelfs geen uur vertragen!"

• En de kibitka reed weder voorwaarts.

Overigens zou Nikolaas toch niet in staat zijn geweest de laatste eer te bewijzen aan alle dooden, die hij voortaan op den Siberischen grooten weg zou ontmoeten! Bij het naderen van Nijni-Oedinsk lagen de lichamen bij twintigtallen op den grond.

Men moest den weg echter volgen, totdat het blijkbaar onmogelijk werd dit te doen, zonder in de handen der overweldigers te vallen. De reisweg werd dus niet gewijzigd en nochtans namen, bij elk vlek, de verwoesting en de bouwvallen steeds toe. Al deze dorpen, wier namen aanwezen, dat zij door Poolsche ballingen werden gesticht, waren aan de ijselijkheden van plundering en brand overgeleverd. Het bloed der slachtoffers was nog niet eens volkomen gestold. Onder welke omstandigheden deze noodlottige voorvallen plaats hadden gegrepen, was niet uit te maken. Er was geen levend wezen over om het te vertellen.

Dienzelfden dag, tegen vier uur des avonds, bespeurde Nikolaas aan den gezichteinder de hooge klokketorens der kerken van Nijni-Oedinsk. Zij waren gehuld in zware dampen, die geene wolken schenen te zijn.

Nikolaas en Nadia keken en deelden den uitslag hunner waarnemingen aan Michael Strogoff mede. Er moest een besluit worden genomen. Was de stad verlaten, dan kon men haar zonder gevaar doortrekken, maar zoo de Tartaren haar bezetten, moest men tot eiken prijs er om heen trekken.

Sluiten