Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was tien uur 's avonds. Sedert drie en een half uur was de zon achter den gezichteinder verdwenen. Er was geen huis, geene hut te bespeuren. De laatste Tartaren verdwenen in de'verte. Michael Strogoff en Nadia waren geheel verlaten.

„Wat zullen ze met onzen vriend doen?" riep het meisje uit. ,, Arme N ikolaas! Onze ontmoeting is u wel zeer noodlottig geweest'''

Michael Strogoff antwoordde niet.

„Michael, hernam \adia, „gij weet toch hoe hij u verdedigd heeft, toen gij de speelbal der Tartaren waart; dat hij zijn leven voor mij gewaagd heeft?"

Michael Strogoff bleef zwijgen. Waar dacht hij aan, zoo als hij daar onbeweeglijk nederzat met het hoofd in de handen geleund? En daar hij Nadia geen antwoord gaf, was het de vraag of hij 't hoorde dat zij hem toesprak?

Ja! hij hoorde haar, want toen het meisje er bijvoegde:

„Waar moet ik u heenleiden, Michael?"

Antwoordde hij, „naar Irkoetsk!"

„Langs den grooten weg?"

„Ja, Nadia."

Michael Strogoff was nog steeds de man die gezworen had zijn doel te zullen bereiken, wat er* ook gebeuren mocht. Den grooten weg volgen, was den kortsten weg te nemen. Indien de voorhoede der troepen van Feofar-Khan zich vertoonde, zou het tijds genoeg wezen om den zijweg in te slaan.

Nadia greep de hand van Michael Strogoff weder, waarna zij hun weg vervolgden.

Den anderen morgen, 12 September, hielden beiden, twintig wersten verder, even op bij het stadje Toeloenowskoë. De plaats was afgebrand en ledig. Den geheelen nacht door had Nadia opgelet of het lijk van Nikolaas niet op den weg was achtergelaten, maar vruchteloos doorzocht zij de bouwvallen, bekeek zij de lijken. Nikolaas scheen tot dusverre gespaard te zijn. Maar was hij niet bestemd om in het kamp van Irkoetsk eenige vreeselijke foltering te ondergaan?

Nadia, die van honger uitgeput was, waaraan haar makker ook vreeselijk leed, was zoo gelukkig in een huis van het stadje eenig gedroogd vleesch te vinden en eenige „soekharis" of stukken brood, die door uitdamping gedroogd, gedurende een onbepaalden tijd hunne voedende eigenschappen behouden. Michael Strogoff en het meisje belaadden zich met wat zij maar dragen konden. \ oedsel was hun dus voor onderscheidene dagen verzekerd en wat het water betreft, dit zou hun in eene streek, door duizenden zijstroompjes der Angara doorsneden, niet ontbreken.

Zij gingen weder op weg. Michael Strogoff liep met een vasten stap en hield dien niet in dan ter wille van zijne gezellin. Nadia, die niet achter wilde blijven, spande zich in om te loopen. Gelukkig kon

Sluiten