Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

teekenende stroom op zijn weg zou kunnen opleveren. Ponten of schuiten te vinden, daar was geen denken aan en uit vroegere ervaring wist hij dat hij moeilijk te doorwaden was. Maar dat water, eens overgetrokken zijnde, zou geen enkele stroom, geen enkele rivier hun weg naar Irkoetsk, twee honderd dertig wersten verder, meer afbreken.

Niet minder dan drie dagen werden vereischt om Kimilteiskoë te bereiken. Nadia sleepte zich voort. Hoe sterk hare zedelijke kracht ook ware, hare lichaamskracht was op het punt van haar te begeven. Michael Strogoff wist het maar al te wel!

Ware hij niet blind geweest, dan zou Nadia ongetwijfeld tegen hem gezegd hebben:

,,Ga, Michael, laat mij in eene hut achter! Bereik Irkoetsk! Volbreng uwe zending! Bezoek mijn vader! Zeg hem waar ik ben! zeg hem, dat ik op hem wacht en dan zult gij met u beiden mij wel kunnen terug vinden! Vertrek! Ik ben niet bevreesd! Ik zal mij voor de Tartaren verbergen! Ik zal voor mijn behoud zorgen, voor hem, voor u! Ga, Michael! Ik kan niet meer gaan!...."

Nadia was verscheidene malen genoodzaakt om stil te houden. Michael Strogoff nam haar dan in zijne armen en van het oogenblik af dat hij haar droeg, geene zorg over de vermoeienis van het meisje hebbende, liep hij sneller en met zijn onvermoeiden pas.

Den i8den September, 's avonds tien uur, bereikten beiden eindelijk Kimileiskoë. Van den top eens heuvels bespeurde Nadia eene lichte streep aan den gezichteinder. Het was de Dinka. Het weerlichtte en dit schijnsel weerkaatste in hare wateren; het ging van geen donder vergezeld en bepaalde zich düs tot het verlichten der vlakte.

Nadia geleidde haar makker door het verwoeste stadje. De asch, door den brand achtergelaten, was koud. Het was zeker vijf of zes dagen geleden, dat de laatste Tartaren er langs getrokken waren.

Aan de laatste huizen van het vlek gekomen, viel Nadia op eene steenen bank neder.

„Houden we stil?" vroeg Michael Strogoff.

„Het is nacht geworden, Michael," antwoordde Nadia. „Wilt gij niet een paar uur rust nemen?"

„Ik zou gaarne de Dinka hebben overgetrokken," was het antwoord van Michael Strogoff; „ik had haar tusschen ons en de voorhoede van den emir gewenscht. Maar, mijne arme Nadia, gij kunt u zelfs niet meer voortslepen!"

Kom, Michael," antwoordde Nadia, die de hand van haar makker vatte en hem meevoerde.

Het was twee of drie wersten verder dat de Dinka den weg naar Irkoetsk sneed. Het meisje wilde de laatste poging, die haar makker van haar verlangde, beproeven. Beiden liepen dus voort bij het schijnsel van het weerlicht. Zij doorkruisten toen eene onbegrensde

Sluiten