Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Intusschen vlogen bundels vonken uit de huizen, die gloeiende ovens schenen. In het midden der rookkolommen stegen die vonken tot eene hoogte van vijf- of zes honderd voet naar boven. Op den rechteroever, die vlak tegenover den brand gelegen was, vertoonden de boomen en oevergebergten zich alsof ze in vlam stonden. Nu had slechts een vonk op het watervlak de Angara te vallen en de brand deelde zich aan het stroomende water mede, waardoor de ramp zich van oever tot oever zou hebben uitgestrekt. Het was de vernieling, in weinig tijds, van het vlot en van hen die het meevoerde.

Maar gelukkig woeien de nachtelijke zuchtjes niet naar den kant van het vlot. Zij bleven uit het oosten blazen en sloegen de vlammen naar de linkerzijde. Er bestond dus mogelijkheid dat de vluchtelingen aan dit nieuwe gevaar zouden ontsnappen.

En werkelijk-kwam men eindelijk voorbij het brandende vlek Langzamerhand verflauwde de gloed van den brand, het geknetter verminderde en de laatste schijnsels verdwenen achter de hooge steile oevers bij eene scherpe bocht der Angara.

Het was omstreeks middernacht. De duisternis, die weder ingetreden was, beschutte het vlot op nieuw. De Tartaren, die er waren, liepen heen en weer aan beide oevers. Men zag ze niet, maar men hoorde hen. De vuren der voorposten waren buitengewoon helder.

Intusschen werd het noodzakelijk om tusschen de opzettende ijsschotsen met meer nauwkeurigheid te sturen.

De oude schipper stond op en de moejieks namen hunne boomen weder op. Allen hadden de handen vol en de besturing van het vlot werd steeds moeilijker, want de bedding van den stroom vernauwde zich merkbaar.

Michael Strogoff was naar het voorste gedeelte geslopen.

Alcide Jolivet was hem gevolgd.

Beiden luisterden naar hetgeen de schipper en zijne lieden spraken.

„Houd rechts de wacht!"

„Daar komen de ijsschotsen links opzetten."

„Houd af! Houd af met je boom!"

„Binnen een uur liggen we stil!...."

„Als God het wil!" antwoordde de oude schipper. „Tegen zijn wil is niets te doen."

„Verstaat gij hen," zeide Alcide Jolivet.

„Ja," antwoordde Michael Strogoff, „maar God is niet ons'.

Intusschen verergerde de toestand meer en meer. Indien de vaart van het vlot gestaakt moest worden, zouden de vluchtelingen niet alleen Irkoetsk niet bereiken, maar zij zouden genoodzaakt worden hun drijvenden toestel te verlaten, die, door de ijsschotsen verbrijzeld, spoedig onder hunne voeten zou wegzinken. De teenen banden zouden breken, de met geweld vaneengescheiden pijnboomstammen zouden onder de harde korst geraken en er zou den

Sluiten