Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem dat niet allen waren weggetrokken en dat er nog adellijke families met kinderen gebleven waren.

—'Juist, juist! Hij wilde de bojaren tot zich lokken. Toen hij zijn adelaarsblik op mij richtte, moeten mijn oogen hem wel een antwoord tegen geschitterd hebben: „V o i 1 a u n gargon bien éveillé! Qui est ton père?" Ik antwoordde hem dadelijk, bijna stikkend van ontroering: „Een generaal, gestorven op de slagvelden van zijn vaderland". „Le fils d'unboyard et d'un brave pardessus le marché! J'aime lesboyards. M'aim e s-t u, p e t i t ?" Op die snelle vraag gaf ik ook een snel antwoord: „Een Russisch hart kan zelfs in den vijand van zijn vaderland den grooten man erkennen!" Dat is te zeggen, ik herinner me eigenlijk niet, of ik mij letterlijk zoo heb uitgedrukt .... ik was een kind .... maar de zin was zeker deze! Napoleon was getroffen, hij dacht na en zei dan tot zijn gevolg: „De trots van dien knaap is mij lief! Maar als alle Russen denken gelijk dit kind, dan . ..." Hij sprak niet uit, maar ging het paleis binnen.

Ik voegde mij toen dadelijk bij het gevolg en ging hem achterna. Reeds maakte men plaats voor mij en zag mij als een gunsteling aan. Maar dat alles vloog als een flikkering voorbij.... Ik herinner mij slechts, dat de keizer bij het binnenkomen van de eerste zaal plotseling voor het portret van keizerin Katerina bleef staan, er lang peinzend naar keek en eindelijk uitbracht: „Dat was een groote vrouw!" dan ging hij verder. Na twee dagen kenden mij allen al in het paleis in het Kreml en noemden ze mij „le petit boyard". Ik ging alleen 's nachts thuis slapen. Daar waren ze vrijwel geheel ontdaan. Twee dagen later sterft Napoleons kamerpage, de baron de Bézancourt, die de veldtocht niet had kunnen doorstaan. Napoleon herinnerde zich mijner; men riep mij, nam mij mee, zonder eenige verklaring, paste mij de uniform van den overledene, een twaalfjarigen jongen, aan, en vertelde mij eerst, nadat men mij al in uniform voor den keizer geleid had en hij mij had toegeknikt, dat ik zijn

Sluiten