Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wezenlijk al toegegeven had. Overigens was het voor Alexandra Iwanovna onmogelijk om volkomen er het zwijgen toe te doen. Aangezien haar moeder haar al lang als raadgeefster had erkend, riep ze haar nu elk oogenblik en wou weten wat ze ervan dacht, maar voornamelijk, wat zij zich herinnerde, bijvoorbeeld: „Hoe toch dat alles gebeurd was? Waarom niemand het gezien had? Waarom zij toen niet gesproken hadden? Wat indertijd die lamme „arme ridder" beteekende? Waarom zij, Lisaweta Prokofjevna, alleen veroordeeld was voor allen te zorgen, alles op te merken en vooruit te raden, en alle anderen de dingen maar aangaapten?" enz., enz. Alexandra Iwanovna was aanvankelijk voorzichtig en maakte slechts de opmerking, dat de idee van papa haar tamelijk juist scheen, nl. dat in de oogen der wereld de keuze van een vorst Myschkin voor een dochter der Jepantschins zeer bevredigend kon blijken. Langzamerhand, in vuur komend, voegde ze er zelfs aan toe, dat de vorst heelemaal geen „dwaas" was en het ook nooit was geweest, en wat zijn beteekenis betreft: God weet immers slechts, waarnaar men over een paar jaar de beteekenis van een respektabel mensch bij ons in Rusland zal bepalen: naar de vroegere, verplichte, dienstsuccessen of naar iets anders? Hierop had mama onmiddellijk uitgemaakt, dat Alexandra een „vrijdenkster" was, en dat dit alles kwam van hun „verwenschte vrouwenkwestie." Een half uur later was ze naar de stad vertrokken en vandaar naar Kamennyj Ostrov, om vorstin Bjelokonskaja te bezoeken, die op dien tijd juist van pas in Petersburg vertoefde, maar spoedig zou verder reizen. Bjelokonskaja was Aglaja's doopmoeder.

„De oude" Bjelokonskaja hoorde alle koortsige en wanhopige bekentenissen van Lisaweta Prokofjevna aan en werd in 't minst niet geroerd door de tranen der verslagen moeder, zelfs zag ze haar spottend aan. Het was een verschrikkelijke despote; in de vriendschap, zelfs in zeer oude vriendschap, kon zij geen gelijkheid dulden en Lisaweta Prokofjevna beschouwde ze volslagen als haar protégée, evenals vijfendertig

Sluiten