Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wachten, moeten we hem niet voorzichtig een wenk geven om heen te gaan?

De generaal knipoogde op zijn beurt naar Lisaweta Prokofjevna.

.— Nee, nee, dat is overbodig; vooral wanneer het „voorzichtig" moet; gaat u zelf naar hem toe, ik kom dan direct na u. Ik wil aan dat.... jonge mensch vergiffenis vragen, want ik heb hem beleedigd.

— En zeer beleedigd, verzekerde Iwan Fjodorowitch ernsig.

— Nu, dan .... is het beter dat u hier blijft en dat ik eerst naar hem toe ga, maar jullie moet dadelijk na mij, nog in dezelfde seconde komen; zoo is het beter.

Zij was al tot aan de deur, maar keerde eensklaps om.

— Ik zal moeten lachen! Ik zal sterven van het lachen! deelde ze treurig mee.

Maar op hetzelfde oogenblik wendde ze zich om en liep naar den vorst.

— Zeg, wat is dat nu? Wat denk jij ? zei Iwan Fjodorowitch haastig.

— Ik ben bang om het uit te spreken, antwoordde Lisaweta Prokofjevna even haastig, — maar mijns inziens is het duidelijk.

— En mijns inziens ook. Klaar als de dag. De liefde.

— De liefde, dat is nog het minste, maar ze is verliefd ! uitte zich Alexandra Iwanovna. — Maar de vraag is op wien ?

— God zegene haar, indien dat haar lot moet zijn.

En Lisaweta Prokofjevna sloeg vroom een kruis.

— Het is haar lot, dat beduidt het, verzekerde de generaal, — en aan het lot ontkomt men niet!

En allen begaven zich naar het salon; daar wachtte hun echter weer een verrassing.

Aglaja had, toen zij naar den vorst toekwam, niet alleen niet gelachen, zooals zij gevreesd had, maar had hem zelfs bijna schuchter gezegd:

— Vergeef een dom, slecht en verwend meisje (zij greep zijn hand), — en wees ervan verzekerd dat wij allen de hoogste achting voor u hebben. En indien ik het gewaagd heb om

Sluiten