Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij met de dieren opnieuw ingestudeerd wat ze reeds kenden, en voor haar veiligheid bleef Saul ook later een oogje in het zeil houden, daar men zich toch niet geheel op de galanterie der panters verlaten kon. Van madame Sylvia kon men anderzijds moeilijk verlangen, dat zij zich haar afhankelijkheid gaarne herinnerde terwijl zij zich als temster van roofdieren het huldigen. Saul zelf vond het gansche niet de moeite waard om er over te spreken. Zijn ongeval zette echter de waarheid plotseling weer in een schril hcht, en madame Sylvia voelde ineens de verzwegen minachting van het geheele, in zorgen levende circuspersoneel; zij achtte zich beleedigd en maakte een scène, die met een huilkramp eindigde. Naast al zijn andere beslommeringen, rustte op Direktor Sturm nog de ondankbare taak, haar weer tot rede te brengen en haar van haar hysterisch voornemen terug te houden: buiten Saul om op te treden.

De leveranciers had men dezen Zaterdag nog kunnen betalen. Voor het eerst behoefden zij niet te wachten zij voelden hierin een slecht voorteeken. De beambte van den fiscus kon dezen keer het (veel lagere) bedrag opstrijken zonder overmoedigen hoon over zich heen te moeten laten gaan.

In het begin der week minderde bij Saul de koorts. Hij wilde Woensdag weer optreden. Gottfried Sturm keek aarzelend naar het bleeke, verbeten gekat van den nog op z'n ziekbed uitgestrekten temmer en vond niet de kracht om dit optreden, waarvoor de dokter de toesteniming nog weigerde, met voldoende stelligheid te verbieden. Door schuldgevoel bedrukt, overlegde hij toch reeds hoe hij het evenement nog bijtijds kon aankondigen, 'n Telefoontje naar de nachtredacties...

„Maar Sultan blijft in z'n hok," trachtte hij nog te

Sluiten