Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lag en nu de tweede, de rebel, zich niet deed gelden. Zijn koest-zijn werkte op alle andere dieren; serviel namen ze hun plaatsen op de witte bankjes in en maakten de voorgeschreven standen. Met drieën, vieren tegehjk sprongen ze over het vlammende water, alsof ze niets lievers verlangd hadden. Lusteloos zag Saul al deze slaafsche gehoorzaamheid aan; daarbij verloor hij Sultan geen seconde uit het oog. Hij voelde geen wrok jegens het dier; slechts verbitterde hem de lafheid, waarmee het zich thans ten overstaan der gansche tent gedroeg. En bij het voederen, daarna, het hij het zijn verachting ook voelen.

Daar zijn linkerhand onbruikbaar was, moest hij de karwats achter zich laten vallen om den dieren hun stuk vleesch te kunnen toewerpen. Een zucht van spanning ging door de toeschouwers.

Het eerst riep hij Sultan's naam. Achter de andere dieren hep vertwijfeld brullend een groote mannetjesleeuw heen en weer, maar kwam niet naar voren gesprongen om het vleesch in ontvangst te nemen. Nu wist ook het pubhek welke der leeuwen Sultan was en uitte z'n minachting in honend gefluit en beleedigende toeroepen; de circusknechten, sidderend om het lot van den temmer, smeekten de onnadenkenden met opgeheven handen om kalmte.

Saul zelf hoorde het gejoel der massa niet; zijn gansche aandacht gold den' heen en weer jagenden leeuw en de stijgende opwinding onder de andere dieren.

„Sultan!" riep hij nog eens, met een prachtige, bijna goedmoedige superioriteit over den verraderlijken aanvaller van een week geleden, die nu bij zijn geheel weerloozen meester niet eens een bloedend, verlokkend

Sluiten