Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Een request!" zei Gottfried Sturm. Hij wist hoe lang het dan duurde. „Vakkundig personeel 1" Om een paar goten te graven, hoefde men geen geometrie gestudeerd te hebben. Het terrein was nu tenminste halfweegs droog, dank zij zijn ingrijpen. Vanavond was er vcK>rstelling, en men kon niet van het pubhek vergen, dat het door de modder baggerde om in zijn tent te komen. Stroo en planken had hij moeten leggen, en dat zou de gemeente hem vergoeden voor zij haar huur weer opstreek!

Gottfried Sturm had zich driftig gemaakt. Hij zette met een zwaai zijn slappen vilten artistenhoed op en ging heen. De tijd was voorbij, dat er daar op het gemeente-bureau slechts hoffelijkheden gewisseld werden.

Van over zee kwamen nieuwe regenbuien aandrijven, versluierden den Vesuvius en de eilanden, maakten de wereld klein, kil en vochtig, 's Avonds verhief zich de tent als een grootsche, voorwereldlijke gedaante, die niet meer in dezen tijd paste, op het verlaten veld; tragisch en spookachtig silhouetteerde ze tegen een dramatisch bewogen hemel. Niemand bevond zich buiten op het veld; het weinige licht was binnenwaarts gekeerd; onderaan straalde het gedempt door het zeildoek, waarover levende schaduwen spookten.

Den volgenden Woensdag werd er voor een handvol menschen gespeeld. In hun bitterheid heten de clowns zich verleiden, hun grollen met wat wrangen zelfspot te kruiden; zij wilden het pubhek iets van hun leed laten voelen; baten zou het stellig niet, maar schaden kon het ook niet meer.

Max keek ingespannen naar de leege banken, de hand boven de oogen, en vroeg: „Zeg, Moritz, zit daar iemand?"

Sluiten