Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bank, waarop hij zijn spaarduitcn had vastgezet. Meteen kwam de crisis, en met het sparen was het uit, voor ons allemaal..."

„Signor Direttore..." Rambaldo viel plotseling iets in, en hij flapte het er ook maar uit: „Vandaag zou het nog djd zijn om Saul in een contract te beschermen tegen..."

Gottfried Sturm keek hem snel, verbolgen aan, herinnerde zich nu weer wat Rambaldo hem bij het binnenkomen als reden voor zijn verschijning had opgegeven. Het verwonderde hem, dat juist Saul zoo vroegtijdig naar juridische hulp had omgezien. Hij schudde het hoofd en zei: „Ze zullen vanzelf probeeren, eerst alle zesdg leeuwen tezamen te verkoopen. En durft geen enkel circus het meer aan... wat baat Saul dan zijn contract? Kan hij ze soms zelf koopen? Of ook maar voeden?"

Rambaldo merkte, dat hij met deze afwijking van de hoofdzaak den ander slechts prikkelde. Tenslotte kon hij den directeur ook niet kwalijk nemen, dat deze in de eerste plaats van eigen moeilijkheden vervuld was. Hij het het onderwerp rusten.

Bij het heengaan, zijn actentasch onder den arm, stelde hij voor de goede orde nog een vraag, vermeed er echter bij op te zien: „Voor ik het vergeet, signor Sturm... u is de directeur en de eenige eigenaar van het circus?"

Gottfried Sturm knikte langzaam, alsof hij het zelf niet meer geloofde. Rambaldo had de vraag slechts zuiver formeel gesteld; nu hij merkte hoe zwaarmoedig de ander erop reageerde, berouwde hij haar. Hij ging heen, met de belofte zoo spoedig mogelijk van zich te laten hooren.

Sluiten