Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een week zouden alle eventueele gegadigden al lang en breed weer afgereisd zijn. Daar kwam nog bij, dat de eischen van één crediteur bleven stijgen en daardoor een bedreiging vormden voor de andere belanghebbenden. De terreinhuur ging door, zij het ook sterk gereduceerd.

Nu, men moest deze week maar uitzingen. Men geneerde zich nu eenmaal toch een weinig voor den eerzamen, grijzen curator. Rambaldo, die vervloekte paglietta, was in geen velden of wegen te bekennen nu men graag met hem had willen overleggen. Daar zijn kleine kantoortje in zijn eigen oogen niet meer beantwoordde aan de vermaardheid, die hij begon te krijgen, sprak hij met zijn nieuwe cliënten samenkomsten in café's af. Ferrazzo jakkerde in z'n nieuwen prachtigen Mercedeswagen een paar uur lang kris-kras door de stad om Rambaldo te pakken te krijgen - ving overal bot. Woedend voor zich uitstarend, ontging het hem, dat hij op deze ongelukkige odyssee tweemaal de taxi passeerde, waarin de miserabele zat...

Ferrazzö's grimmig afscheidsgeschenk aan de leeuwen was in zestig rantsoenen verdeeld en in de hokken geworpen. De leeuwen stortten zich hongerig op de brokken bloedig vleesch en herkenden er de trouwe werkpaarden niet in, die jarenlang hun kooien hadden voortgetrokken. De oppassers, die met de dieren waren omgegaan, begrepen, dat men de rauwe geste van den Sardijn niet had kunnen afwijzen, maar in hun hart groeide haat tegen den kerel, een haat, die dieper en dieper zou vreten. Het viel moeilijk te zeggen, of ook Saul er aanstoot aan had genomen, hij scheen voor zulke gewaarwordingen en gevoelens niet meer toegankelijk sinds hem zijn eenige, groote

Sluiten