Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In twee taxi's ging het naar den curator. Deze bevond zich niet in zijn woning; hij was uitgegaan zonder te zeggen waarheen. Met vol gas ging het naar zijn stamlokaal. Daar had de kellner hem juist nog gezien - kijk, de twintig soldi voor den caffé espresso lagen nog op z'n tafeltje. „Welken kant zou hij zijn uitgegaan?" „Dat durf ik u niet zeggen, signori. Hij gaat nog wel eens naar de Galleria, om de buitenlandsche koersen af te lezen..." Ze jakkerden nu kris-kras door de stad en hadden plotseling het geluk, hem bijna te overrijden toen hij juist een heer en-toilet verliet, zijn kleeren afklopte en op z'n gemak een sigaret wilde aansteken. Hij sprong verschrikt van den trottoirband weg, maar de crediteuren hadden hem al bij den kraag vast; het eerste oogenblik dacht hij, dat hij door de schurken van de Camorra (maar die was toch ter ziele?!) in een taxi ontvoerd werd; hij wilde om de politie schreeuwen toen hij Rambaldo en den slager herkende, die hem van beide zijden iets in het oor schreeuwden.

„Zoo - zoo. Een kooper voor den heelen troep?" stamelde hij.

Hij wilde, als er dan werkehjk zooveel haast bij was, het contract wel vast opmaken, maar er kon natuurlijk niets definitiefs gebeuren voor er in een zoo belangrijke zaak ook nog even met de andere crediteuren overlegd was. Douane, gemeente en spoorwegen hadden op dit uur hun kantoren echter reeds gesloten. Als die Amerikaansche meneer morgen misschien op zijn kantoor wilde verschijnen?

Rambaldo, wiens zenuwen geheel in oproer waren gekomen sedert daarstraks (bij het instappen voor Ferrazzo?s woning) een misdadig individu hem den hoed uit de hand had willen rukken, gaf zich ver-

Sluiten