Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitweek, te omvatten en Leuthen te herhalen. Ook al trok de vijand terug achter de Oise, achter de Marne, achter de Seine, ten laatste zou hij zich niet meer aan een beslissenden slag kunnen blijven onttrekken; het dreigend gevaar de verbinding met Parijs, het hart des lands, te verliezen, het zinkend moreel van den impressionabelen Franschen soldaat, de stemming onder het volk, de houding van bondgenooten en neutralen: dat alles zou de Fransche legerleiding dwingen tot den slag, dien het Duitsche plan had voorbereid. De uiterste rechter vleugel zou Westelijk van Parijs over de Seine gaan; de Ersatz-Corpsen zouden de geweldige stelling van Parijs insluiten; en zeven L.Cen zouden, na de beweging om Parijs oprukkend in de richting Auxerre—Troyes, den operatieven doorslag geven voor een nieuw gigantisch Leuthen. Om de operatie te doen gelukken, ook wanneer de vijand, hetzij na een eersten onbeslisten slag, hetzij in principe, zoo ver in het binnenland zou terugtrekken, was het dus noodzakelijk, dat de Duitsche krachten sterk genoeg zouden zijn om ten W. van Parijs over de Seine te gaan, de vesting te maskeeren en het Fransche veldleger dan nog de flank in te drukken of zelfs in den rug te stooten. Dat alles achtte Schlieffen bij zijn verdeeling van krachten mogelijk. In ieder geval blijkt uit zijn Denkschrift van 1905, dat hij de consequenties van een defensieve houding des vijands, van een strategischen terugtocht tot de Seine, ernstig onder het oog had gezien.

Dit gewichtige punt blijkt in 1914 minder tot zijn recht te zijn gekomen. De sterkte van den tusschen Brussel—Namen oprukkenden vleugel is dan als volgt: vooruit gaan vijf Ds C.; in eerste linie: acht L.Cen en vier R.Cen, later gevolgd door nog een vijfde; voor den étappendienst: vijf Brig. Landwehr. Bij een systematisch uitwijken des vijands tot ter hoogte van Parijs zou deze vleugel niet sterk genoeg meer zijn om alle door Schlieffen ontworpen operaties uit te voeren — al was hij sterk genoeg om, wanneer de Fransche legerleiding eerder den slag zou accepteeren, den linker vleugel des vijands buiten gevecht te stellen.

In de vooral door hooge Duitsche militairen ver uitgewerkte vergelijkingen tusschen het plan van 1905 en dat van 1914

Sluiten