Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

M r. van Horst telde de huisnummers en vond, dat die dr. Kluizenaars toch maar in een armoedige buurt woonde. Dan woonde hij toch chiquer. Het was wel geen heel huis, maar toch ook geen bovenhuis. En bovendien woonde hij in Den Haag.

Mr. van Horst was met zichzelf heel tevreden. Hij telde de huisnummers, zwaaide met zijn wandelstok en loofde zijn eigen wijs inzicht. Had hij dat wijze inzicht niet gehad, dan was hij nu een kale advocaat, die voor een stel ongeloovig het hoofd schuddende rechters de onschuld moest staan bepleiten van menschen, die hij heelemaal niet kende en waarvan hij nog niet eens zeker wist, of ze goed waren voor het geld, dat hij hun voor zijn welsprekendheid in rekening brengen zou. Neen, het recht was niet het rechte. Het was maar goed, dat hij nu in het onderwijs was. Je moest wat veel reizen, van de eene H.B.S. naar de andere trekken, maar een maximum les-uren was een maximum moeite waard.

Ah, daar was het. Nummer vijftien. W. Kluizenaars Wzn. Arts.

Hij belde, zei, dat hij den dokter spreken wilde, werd zonder meer in de spreekkamer gelaten en overzag de situatie eerst, toen hij temidden van een kreunende, gedempt pratende en geduldig lezende menigte had plaats genomen.

Een vrouw sprak met een andere vrouw over

Sluiten