Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meisje, welke hem in den zevenden hemel of daaromtrent gevoerd hadden, wel nooit zou hebben begrepen.

Nu liepen ze dus door hun oude stad, die in het blinkende, maar uitgebrande licht van den herfst zacht straalde, als een dof juweel, gevat in het milde zilver van het alomme water.

En Bernard Trentelaer ontdekte de weemoedige waarheid, dat men iets pas goed en helder en in al zijn schoonheid zien gaat, als men het spoedig niet meer zien zal.

Een afscheid opent de oogen, voor wat men verlaten gaat. Zoo leert de naderende dood soms het leven minnen, dat men zachtjes sterven voelt

Het was of de zoete lucht der leliën en der brandende waskaarsen hem overal tegenwoei, terwijl het nu dierbare beeld van zijn stad hem in ongekende schoonheid verscheen, waar hij ging, samen met zijn vriend over de kaden en langs de grachten, over bruggetjes en over bruggen en langs de statige school, waar ze nooit meer binnen zouden gaan, waar hun bank leeg bleef en de leeraars hun naam niet meer, vriendelijk of geërgerd of alleen maar uitnoodigend vragend, noemen zouden.

Doch wie nog weemoed voelen kan, is niet zonder geluk. Weemoed is nog wanhoop niet. En samen met een vriend door een oude stad te loopen, die

5

Sluiten