Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op de voeten, wollen hemd met korte of lange mouwen, en een mantel, door een haak bij den schouder vastgehouden. Dit zijn echter meest oostelijke Germanen, die de kleeding hunner Skythische buren (in zuid-Rusland) misschien hadden overgenomen. De broek, ruitervolken eigen, werd trouwens ook door de Galliërs gedragen.

Van twee zijden werd Germanië kultureel beïnvloed, uit het westen door de Galliërs en uit het oosten door de barbaren aan Donau en Zwarte zee, die al heel lang handelsbetrekkingen met de zuidelijke kultuurlanden onderhielden. Noord-Duitschland, dat voor de Romeinen het eigenlijke Germanië was, lag het verst van al die invloeden, en daar zal men aanvankelijk misschien niet verder zijn geweest dan een kleedingstuk uit twee rechthoekige lappen, aan de schouders met doorns verbonden en op de heupen door een gordel saamgehouden. Een warme pels zal dan wel eens goed gedaan hebben !

Men was trouwens niet vergeten, hoe zich de verre voorvaderen de koude dragelijk gemaakt hadden : door ingraven in den bodem.

De vrije en primitieve Germanen ontbraken in ons vaderland geenszins. Op de hooge gronden van Drente en Overijsel, waar eenmaal de Hunnebeddenbouwers gewoond hebben, vindt men Germaansch aardewerk in vrij groote hoeveelheden; het trof den grooten kenner onzer archaeologie, D' Holwerda, hoe dat wel de nakomeling schijnt te zijn van het aardewerk der Hunnebedden. Misschien is het ook het zelfde volk, dat het vervaardigde.

De Geldersche IJssel,toen geen tak van den Rijn, en een veel kleiner rivier, scheidt dat gebied van de Veluwe, waar, iets jonger dan de Hunnebeddenbouwers, indertijd de voorloopers verschenen zijn van die groote volkerenbeweging, die Europa tot een "Arisch" werelddeel gemaakt heeft (1). Hun graven: spits

(1) Men spreekt ook van Indo-Europeeërs of Indogermanen.

Sluiten