Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in het geheele rijk bemachtigd had, herstelt hij, door zijn overwinning, in 689 bij Dorestad (naast Wijk-bij-Duurstede) op den Friezenkoning Radbod behaald, het Frankische overwicht aan de waterwegen. En onmiddellijk begint de romaniseering, die practisch met Frankiseering gelijk stond; de Angelsaks Willebrord begeeft zich naar de streken, waar zijn confraters op hun doorreizen belangstelling voor gekregen hadden en verwerft in 695 titel en dotatie als bisschop van Utrecht.

Reeds een goede halve eeuw vroeger had een beheerscher van Austrasië een kerkje gebouwd te Trecht — zooals de Frankische stad later heette — vlak bij de plaats van het oude Fectio, waar de noordelijke en westelijke Rijnarmen uit elkander gingen. Dat was al gauw verwoest. Nu eerst kon het ernst worden, al was de eerste dotatie nog armoedig. De eerste bisschop der Friezen pakte de zaak met vurigen ijver aan; hij trok met zijn volgers het noorden in. Dat is hem nu wel spoedig afgeleerd. Maar in het veroverde gebied, ten zuiden van den Rijn, kon hij nu toch beginnen.

Men staat verbaasd over den moed, dien zulk een prediker aan den dag legde. Afkomstig uit Engeland, moest hij zich niettemin met geheel zijn wezen verbonden voelen aan het Christelijk Frankenrijk. De tegenstelling heidenen — christenen beteekende voor die naïeve zielen precies hetzelfde als duivel — god; wie zegt " als nacht en dag " zegt dus veel te weinig. De Germanen voelden dat zeer goed. Hij was dus met hart en ziel de vriend der veroveraars. Zij hunnerzijds waren wel weinig exclusief in godsdienstzaken, maar dat iemand bij zijn goden hoorde en de goden bij hun vereerders leek hun toch duidelijk. Welk een conflict! De vriend der vijanden randt hun goden aan ! Geen wonder dat alleen de Frankische macht hem voor het ergste beschermen kon.

Het sterkste bekeeringsargument lag werkelijk in het succes

Sluiten